miércoles, septiembre 16, 2009

VOLTANDO: A Ascensión ao Monte Perdido (3355m)







Xa estuvera non hai moito tempo en Ordesa, pero daquela so pasei un par de horas que me valeron para adentrarme nos seus camiños logo dunha gran nevarada que tinxia dun blanco esponxoso e intenso o fermoso val que da nome a este incrible Parque Nacional. Desta o obxectivo estaba claro subir e subir para tocar a máis senlleira cima de Ordesa e dos Pirineos, o Monte Perdido de 3355m.
O Perdido pola súa altura é a 4ª montaña da Península e unha das máis desexadas polos alpinistas da mesma, trátase dun tres mil ,polo que todo o respecto que se lle debe ter a unha montaña aumenta para aqueles ,que coma nos , non subiran polo seu propio pe máis alo dos dous mil e pico. Non é unha cima excesivamente técnica pois no vran e sen neve non se precisa de equipamento especial, so vontade, prudencia, saber o que se pisa e certa preparación física. Dende logo non recomendo tratar de subir a este tipo de montañas a quen non teña experiencia ou que polo menos se acompañe de algún experto que o guíe, calquera accidente , un esguince por exemplo, a esa altura xa case é un drama.
Nos atacamos o Monte Perdido pola ruta tradicional facendo dúas etapas. O percorrido acumulado total son arredor de 40 Qm e uns 22oo m. de desnivel, polo que se precisa un bo fondo físico.
A primeira etapa, a máis sinxela, iniciase na entrada do Parque Nacional a 1300m, e lévanos nun suave paseo por un dos máis fermosos lugares da Península Ibérica, o Val de Ordesa, un espéctaculo natural único construido ao longo de miles de anos de erosión das grandes montañas pirenaicas. Bosques espesos e variados como o máxico "hayedo-abetal" vannos acompañando e servindo de sombra e refresco a medida que van aparecendo ante nos variadas fervenzas ata chegar ao máxico lugar das Gradas de Soaso, onde o río percorre o val a pequenos saltos , un lugar inesquecible. Finalmente chégase a una campa , o Circo de Soaso ,na que o gando do vran confúndese coa cabaña humana que por miles de persoas invade Ordesa e chegan ata a famosa Cola de Caballo.





Aquí remata o paseo para os simples sendeiristas, para seguir xa fai falta máis preparación e vontade. Continuamos subindo polas Clavijas de Soaso , que cravadas na parede e coa axuda dunha cadea permiten salvar un importante desnivel de rochas verticais. A súa dificultade non é elevada pero para que non teña experiencia de subir por rochas se lle recomenda o camiño alternativo que vai facendo zig-zag, tampouco se recomenda se están moi molladas e esvaradizas e non se leva material axeitado. Iso sí os 15 Kg que se levan nas costas tampouco axudan moito.
Ao subilas a perspectiva do val é magnífica, so con chegar ata aquí (1800m.) un xa se sente reconfortado pero aínda queda un paseiño ata o Refuxio de Góriz, obxectivo do primeiro día.Alí xa so se atopa un con montañeiros , e os que baixan xa nos van informando das distancias e condicións da subida, por sorte por agora sen ningunha complicación.
Logo dunhas 5 horas xa chegamos ao refuxio situado a 2100m. Góriz no vran , para entendermos, é o Sanxenxo dos refuxios de montaña, está cheo non so para durmir, se non que toda a zona está chea de tiendas para vivaquear a noite. Ao chegar o que compre é refrescarse e alimentarse un pouco e pensar en como pasar a noite.
Non decidiramos durmir ao raso, sen subir a tienda, simplemente nuns bos sacos, as previsións meteorolóxicas non eran malas...pero na montaña todo se pode torcer: logo dunha opípara cea de fabada Litoral e tras unha tarde de sol, ao caer a noite van aparecendo unhas nubes ameazantes e xusto antes de escurecer por completo desátase unha violentísma tormenta polo que como case todo o mundo saímos correndo cara ao masificado refuxio atopando 2 sitios que non se ocuparon finalmente...
Centos de lóstregos, o ceo iluminado, auga caendo a caldeiros, o vento zoando sen cesar...moitas das tiendas non resisten e moita xente está pingando. Metemonos nun incómodo barracón de aspecto campo de concentración de 3 ringleiras de camas onde debemos estar durmindo unhas 50 persoas en 40 m2...que noite co ben que estabamos ao raso xa case durmindo.
O día aparece claro, son as 6:30h e decidimos almorzar e poñernos en marcha, empezamos seguindo a uns franceses...gran erro! facemos uns 6 Qm de máis e case chegamos á famosa Brecha de Roland, paso para os que tiran cara a Francia, decidimos voltar pero sen perder a altura xa gañada polo que exploramos unha ruta que finalmente e con moita sorte tras atravesar prados poboados de marmotas nos incorporamoa á dura senda que leva ao cumio.
Aquí xa estamos a un 2600m. e a cousa vaise poñendo dura, todo e pedra e xeo, algúnha `pequeniña campa con marmotas, pero certamente aquí non hai moita vida. Atravesamos á Ciudad de Piedra, subimos por algunhas cadeas e por fin chegamos ao Lago Helado, xa estamos a uns 3000m. pero queda a famosa Escupidera, o treito de montaña que máis vidas se leva cobrado, non por ser excesivamente dificultoso tecnicamente pero si por ser un lugar mo visitado.
A Escupidera é o máis duro da ascensión, a súa verticalidade, o chan (se non hai neve ou xeo) cheo de pedras que fanche descer a medida que tratas de subir, a cordal que se precipita ao vacío, a altura e o cansancio...precísase de moita prudencia e atención, non facer tonterias e ir pouco a pouco gañando altura. Moita xente que imos atopando acaba abandoando e calquera pode entender por qué, pero tras sufrir de verdade uns 50 minutos chégase ao fin do suplicio, xa so quedan uns metros dunha subida máis suave e por fin a cima.
Era un día claro, o espectaculo dos cumios pirenaicos é único, alí abaixo, moi abaixo o Val de Ordesa, os moitos "ibones", os neveiros...a persoal satisfación única de alcanzar a montaña máis grande subida, a recompensa do esforzo, a visualización de que "se queres podes".
Cando empezas o descenso vas pensando que tras a paliza levada non voltarás a subir alí, pero ao pasar os días xa non eres capaz de aseguralo. Hai quen di que baixar é máis duro que subir...ben non estou para nada de acordo, pero si é certo que esta é unha baixada de 2200m de desnivel e aproximadamente 20Qm polo que é normal chegar derreado ao final.
No descenso cóllenos unha nova tormenta pero empezamos a apurar polo que puidemos baixar as Clavijas en seco e toda a choiva descargada caeunos entre os bosques, de todos os xeitos rematamos empapados. Chegar ao fin faise moi moi longo, no segundo día percorrese máis do doble do segundo e as forzas xa van máis xustas.
Logo a esperar a coller o autobús para baixar a Torla e coller o coche para buscar un lugar onde darse unha boa cea homenaxe pirenaica e de seguro que atopamos un dos mellores.
Pouco a pouco segundo van pasando os días o cansancio desaparece e vaste decatando do feito alí arriba, pouco a pouco o corpo empeza a pedir de novo subir, quere máis desafíos, non todos poderán ser coma este pero non habemos tardar en facer outra ...e aínda que pareza un tópico, a pesares de que Edmund Hillary xa dera unha resposta simple, na cabeza sempre ronda a mesma pregunta , Por Qué?