lunes, septiembre 29, 2008

Próximamente: Fideuá negra con Kombu doce e langostinos


Un prato baseado nos fideos negros da marca de pastas de primeira Sandro Dessi, cun marcado sabor a sepia que deu a miña primeira fideuá, sei que teño que mellorala pero esta xa estaba ben rica, o sabor de mar do kombu doce complementou bastante ben.

Osos vivindo no país


Saeu en El Correo Gallego hoxe, existe unha alta posibilidade de que neste outono unha femia desta fermosa especie protexida se estableza nos nosos Ancares .

Considero baixo a miña opinión trátase dunha nova fabulosa para todos os que amamos eses montes, porque en certo modo ven a dicir que vanse recuperando nestes últimos anos e que os coidados van dando os seus froitos.

Se o oso volta definitivamente á nosa terra pode ser necesaria xa a figura de protección de Parque Natural para as nosas Serras Orientais, que sirva ademais para a posta en valor das mesmas e crear riqueza verde e respetuosa seguindo as pautas de lugares como Somiedo que ten feito do plantígrado e o seu habitat unha forma de vida baseada no turismo verde, algo que sei que se está intentando facer entender aos veciños da montaña lucense, en principio algo reticentes.

Un motivo máis para volver este outono aos Ancares, agora so faltaba recuperar a Pita de Monte

Tomates da horta con atún afumado e queixo do país





Xa vos teño falado dos excedentes de tomate deste ano , dos queixos Veloso e agora tócalle a unha delicatessen que merco as veces no Hipercor, os lombos de atún afumado en aceite de oliva La Higuerita, marca que tamén ten outros preparados de peixe deliciosos.

Así que combinando os 3 ingredientes en so 5 minutos podemos facer un pratiño delicioso, profundamente mediterráneo e con productos de evidente calidade. Un pracer que tamén se pode facer a xeito de Tapa.
Para facelo hai que curtar os tomates en rodaxas, botar por riba os lombos , cubrir co queixo e botar un pouco aceite virxe e sal. Meter no grill 3 minutos. Huummm!!!
Fixádevos no interior dos tomates de Belesar
En rodaxas e co atún por riba
O mantecoso queixo Veloso por riba
O prato tras 3 minutos no grill do forno

Un queixo magnífico


Descubrinno na compostelana Vinoteca O Beiro da Rúa da Raíña, coincidiame falar co dono do local mentres entraba o proveedor pola porta. Traia unha caixa con uns fermosos queixos do país. Probeino e quedei on ganas de facerme cun deles así que lle preguntei de onde os traia.

A resposta deixoume matinando nesa máxima de que as veces o mellor está na casa e non o sabemos, pois estes queixo están feitos en Riobó no veciño Concello de Silleda.

Quedei coas ganas de máis e como María o sabía e está a traballar por esa zona xenerosamente (non lle gosta o queixo) trouxome un .

Probeino e teño que dicir que gardaba a calidade dos xa probados, moi cremoso , suave pero con sabor , coa acidez xusta: un producto de alta categoría feito artesanalmente na miña Comarca do Deza.

O sabor deste queixo levoume a pensar nos bos queixos que ten traído Pepiño do Currás nos seus tempos, pero tamén me lembrou que a calidade era moi variable e que un podía ser unha marabilla e o seguinte que compraras non valía para nada, algo que parece que non se cumpre neste caso.

Estes queixos do País chámanse Veloso, fanse en Riobó- Silleda de maneira artesanal, son sinxelos de identificar porque como vedes levan na súa etiqueta unha foto da Fervenza do Toxa que queda ao ladiño.

A morte de Paul Newman


Foi o pasado sábado cando se lle pecharon os ollos azuis ao grandísimo Paul Newman. Poucas mortes de estrelas de Hollywood teñen sido tan sentidas, simplemente con darse un paseo pola blogosfera xa un se pode dar unha idea da grandeza do actor.

Certamente Paul Newman merece a categoría de mito, un dos últimos verdadeiros mitos do cine, non so por unha carreira chea de películas e imaxes que todos gardamos na nosa retina, se non tamén por unha vida cabal e alonxada de todas as tolemias e extravagancias habituales nos grandes actores. Tamén Newman demostrou unha conciencia social superior ao normal e a través dos beneficios dunha empresa de alimentación que el creou axudou a xente con problemas sociais , de drogas, etc.

Tamén é ben sabido que se vai un dos máis guapos, un home polo que todas as mulleres sospiraban sen distinción, algo que habitualmente crea reticencias nos homes, pero non foi este o caso: é ben sabido que calquera home non tiña nada que facer ante Newman ,polo cal todos sabiamos que os celos serían inútiles, que ante él , incluso con 70 anos, sempre perderiamos.

De Newman recordaremos sempre grandes películas aínda que a Academia lle negou durante moitos a estatuíña, algunhas delas xunto a outro grande como Robert Redford. Eu ademais de por Éxodo, Dos hombres y un Destino, a máxica El Golpe, a grandísima El Buscavidas e moitísmas máis quero lembralo por un dos seus últimos papeis, o do malísimo mafioso irlandés na obra maestra Camino a la perdición que voltarei a ver hoxe.

Ata sempre Paul





Trailer de Camino a la Perdición

viernes, septiembre 26, 2008

O cabrito das Festas




O anfitrión sacando brasas

O cabrito e o forno

Polas recentes Festas de Lalín, o amigo Rafa xenerosamente puso un cabrito criado na súa finca e a casa a disposición dun bo feixe de amigos para facer unha desas comidas tan comúns de Festa por estas terras e celebrar un luns festivo en Lalín.

Este blogueiro foi o encargado de preparar o animal no magnífico forno tradicional que hai na casa. Non sen certas dificultades no control da temperatura, pois cando un se atopa cun forno de leña que descoñece en principio é difícil controlar o punto, durante pouco máis de duas horas tivemos a carne a facer.
Como xa comentei o forno tiña de entrada moita forza polo que houbo que retirar brasas para conseguir que o cabrito non se pasara, ademais de remollalo con pouco viño e auga de cando en vez.
O cabrito tivo éxito, aínda que a min particularmente gustanme máis pequeniños e un pouquiño máis tenros. O que sí e certo e que non traia sabor a bravú.
Como non todo o mundo gosta do cabrito e ademais eramos moitos tamén fixemos uns chuletóns da zona e un pouco churrasco de porco, e dicir, carnívoros perdidos. Non estaba tan bo como o cabrito pois non lle prestamos tanta atención.
Logo continuamos unha longuísima sobremesa ata as 9 da noite para continuar con forza en Lalín nunhas Festas un pouco pobres desta vez



O aperitivo dos traballadores



Eu traballando nos chuletóns


Os comensais

domingo, septiembre 21, 2008

Voda de Bea e Roco (post para amigos)

Non vai sen tempo este video, pero por diversos problemas tecnolóxicos e outros imprevistos funme retrasando na edición deste video.

A voda de Roco e Bea , primeiro en Armenteira e logo nas bodegas Agnus Dei,estivo magnífica, mágoa da néboa que cubría a Ría de Pontevedra pois as vistas deben ser espectaculares.

Ben o importante foi que como era de esperar Roco coidou todo e pasámolo fenomenal, principalmente o Potro e Manuel "o asasino do débil".

A próxima de amigos é a de Alex e Maritza, Roco e Bea xa estarán por aquí.


Dándolle máis saídas aos excedentes de tomate


Collendo tomates


Que marabilla!

Certo é que me encanta pero xa non sei que ir facendo con tanto excedente de tomate. Vaia por diante que estes últimos de Belesar que recollimos á beira do Miño son os mellores de todos.


Desta decidín facer unha pizza do máis natural: unha masa de Buittoni (nunca as probara e ben) , o tomate pelado e picado fino sen máis, aceite virxe, mozzarella , pemento verde e unhas colas de langostino remolladas en salsa de soia.


Como vedes un pracer simple e rápido, non todo vai ser sofisticación , non sí?



As uvas a punto


Ribeiro en Leiro

Ribeira Sacra en Belesar

En Belesar queixábanse da pouca uva deste ano, no Ribeiro tamén pero non tanto, o certo é que estas uvas que vedes nas fotos xa deben estar dando o mosto dos futuros viños deste ano, pois esta fin de semana foi a vendima en moitos puntos de Galicia, nalgunha zona esperaran tamén á que ven.


Xa polo San Martiño teremos os primeiros viños novos

Unha tarde por Belesar

Belesar e o Miño

A praia da Cova

Pepe nas súas viñas

Foi o pasado domingo, de volta para Lalín despois dun día con amigos pola Ribeira Sacra decidimos parar a facer unha visita en Belesar.


A aldea de Belesar está como uns 2 qm Miño abaixo dende o encoro e paréceme un lugar moi fermoso, un deses espazos privilexiados do noso país: por paisaxe, clima , tranquilidade, formas de vida.


A pouca xente que xa queda en Belesar dedícase principalmente á viticultura, dun xeito tradicional, utilizando as ladeiras empinadas que caen cara o Miño e aproveitando a suavidade e a climatoloxía tan benigna da Ribeira Sacra.


Alí pasamos unha magnífica tarde entre viñas, con visita a Praia da Cova, desfrutando do fermoso e tranquilo que vai o río que é utilizado para navegar e pescar de maneira deportiva e ociosa. No mesmo Belesar hai un pequeno pantalán.


O noso anfitrión, Pepe "O Paradela", parente da miña moza e que é un dos personaxes desa terra levounos polas viñas, a coller as uvas , a probalas na mesma viña, despois recollemos uns tomates fermosos da súa horta na mesma beira do Miño e merendamos xamón e chourizo cun Mencía seu, ben fresquiño que era gloria...


Na súa terraza, mentras estabamos alí, un podía ir caendo na conta de como se pode vivir ben e por moitos anos con aquela calidade de vida, vivindo da terra e desfrutando dela.


As viñas e o Miño ao fondo
O mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Miño

martes, septiembre 16, 2008

De paseo en bici polo Ribeiro





Aproveitando estes bos días que están facendo e a cercanía con Lalín (non máis de 20 min a Leiro) metín a bici no coche coa idea de facer a Senda do Avia que lóxicamente discorre por uns dos vales máis ricos das terras do Ribeiro.

Non fixen todo o percorrido, evitei as costas de Pazos de Arenteiro a Leiro, pero si que pasei ida e volta de Leiro ata a entrada a Ribadavia (uns 22 Qm) por este camiño que ten a denominación PR-G76 e que está ben sinalizado.

O carreiro percorre as marxes do Avia atravesando os fermosos xardíns naturais e con pequenas presas que fai o río en Leiro, pero tamén meténdose en frondosas carballeiras e logo pasando polas viñas que como é lóxico van cargadas nestas datas próximas a vendima.

O paseo é ben sinxelo, sen dificultades e inclúe unha derivación tamén sinalada para visitar o magnífico Mosteiro de San Clodio, hoxe fenomenal hotel onde casou algún bo amigo, e o conxunto rural tan fermoso. Mágoa que ao ir na bici non parei na Taberna de San Clodio onde tan ben se come.

Como dixen está ben sinalizado pero ten algunha deficiencia pola maleza crecida no verán, e penso que esta época de setembro ou un día de primavera son os mellores tempos para facer o paseo. O que si dende logo recomendo é que se faga en bici posto que é verdadeiramente máis entretido neste caso que non hai grandes pendentes.

Se ides de fin de semana lembrade que ademais do Hotel San Clodio, na zona hai boas casas rurais como Dona Blanca ou Viña Mein en San Clodio e outras tamén destacables polo val.

Lurton , un delicioso blanco de Rueda





Evidentemente a calidade dos brancos galegos é ben coñecida e nesta terra non é habitual probar viños brancos doutras DO, tendo como temos uns novos Godellos e Ribeiros magníficos.


Regalado polo meu amigo Íñigo Castroviejo, que tamén me regalou outra xoia que comentaré en vindeiros días, decidín probalo acompañado de bos amigos para que me deran as súas opinións, todas elas de simples afeccionados ao viño e pouco afeitos a tomar brancos. O viño, Lurton Rueda esta feito con uvas verdejo e viura , por os irmáns franceses Jacques e Francois Lurton, descendentes dunha famila de Burdeos de longuísima tradición viticultora, que fan viños de calidade en moitas partes do mundo (o que se chama "fliying winemakers") e hai uns anos caeron por Rueda e agora seica tamén fan viños de Toro.


O primeiro que sorprende do viño na copa é a súa intensa cor amarela palla, un dourado transparente que chama a atención. Ao pasalo polo nariz a todos nos chamou a atención o frescor e aroma a froitas doces. Logo xa na boca pareceunos un viño branco moi pouco ácedo para os nosos padales habituados a outros sabores, con toques doces que o fan un bo viño para tomar por exemplo con foie ou un bo xamón de bellota.

Unha delicia descoñecida non moi cara (arredor dos 10€) que entraría nesa relación Calidade/Prezo/Satisfacción.
Quedo con gañas de probar o seu curioso De Puta Madre, pero este viño xa vai máis caro...


Pexegos de Calanda, xa están aquí


Os pexegos son unha das froitas clásicas do verán que melloran principalmente nesta época, e sen dúbida das miñas favoritas e convértense nun manxar se son os famosos "melocotones de Calanda".

Criados baixo unha DO específica e cunhas características moi ben determinadas estes pexegos dan unha carnosidade xugosa cun dulzor considerable que os fan do máis apetitoso da horta española.

Os pexegos de Calanda empezan a chegar ao Mercado a partires do 15 de setembro tras recibir moitos mimos durante a súa maduración, xa que cada un deles é previamente embolsado para evitar plagas e outras agresións.

Estes pexegos son sempre dunha brillante cor amarela dourada, de gran tamaño e reponden nas súas cualidades ao microclima que se crea no Baixo Aragón. Pódense atopar pexegos parecidos a estes fundamentalmente doutras zonas de Aragón ou Navarra a menor prezo pero non son o mesmo.

Se queredes saber máis deste manxar e coñecer receitas visitade a páxina da DO Melocoton de Calanda, eu de seguro que farei algunha.

jueves, septiembre 11, 2008

Floreano


Gogue sempre único e sempre a mosca arredor.
Oístes palanquín?

Os erros


Cando fago receitas habitualmente acerto no que pretendo pero tamén é ben certo que de cando en vez aparecen chapuzas e fallos clamorosos.

Non son moitas as veces que me atopo con estas frustracións pero a verdade é que non me agrada nada comprobar que o meu ensaio dou en fracaso. Evidentemente esas receitas nin as poño nin as recomendo, so publico aquelas que o meu padal aproba.

Pois un deses fracasos pasoume o outro día mentres trataba de facer unha crema de pementos de Arnoia que gardara fielmente o sabor dese manxar e decidín facer unha Crema de pementos de Arnoia con Ribeiro, palmitos, aceite virxe e albahaca , como observades estaba a tratar de facer unha creación que aglutinara os mellores productos da zona . Como vedes tamén , unha boa presentación tamén vos pode levar a vos a engano.

Podedes pensar que foi o toque exótico dos palmitos, pero non, estaban bos, a chave do erro estivo en no ter en conta a acidez dos pementos ao trituralos e o meu erro de botar Ribeiro (a pesares de que o reducín ben) aumentando todavía máis ese factor do sabor e dando lugar a unha crema que cheiraba moi ben pero era difícil de comer.

Unha pena, agora que coñezo o problema tócame resolvelo.

Excedentes de tomate: Salsa e Tagliatelle


Como xa veño contando nesta época encántame desfrutar da horta e teño sorte de que me van caendo nestes últimos días moitos tomates, pementos, pepinos... Como ademais eu xa tiña mercado unha boa cantidade de tomates debía pensar en facer algo para non tiralos e que mellor que unha tradicional salsa de tomate.

É como o día e a noite o resultado que se consigue segundo a calidade do tomate, e cando son moi bos como os que tiña, opto por facer unha salsa sen moitos procesos e aderezos tratando de conseguir a máxima calidade.

Para facelo so pico moi fino un par de chalotas poñoas a dourar nunha culler de aceite e troceo un quiliño dos tomates, tratando de seleccionar os máis maduros. Boto os tomates coas chalotas e poño o lume ao máximo remexendo cada pouco para que se vaia fretindo ben, ao cabo de 2min bótolle medio vaso de viño (preferiblemente un pouco doce) e deixo facer ata que se reduza o líquido. Buscamos o punto de sal e directamente á batidora para conseguir unha salsa de tomate frito do máis natural.

Desta vez utiliceina para facer uns Tagliatelle con tomate, pementos de Arnoia e butifarra , que co acompañamento dunha pouca albahaca deume un prato delicioso que penso repetir.
Tomate troceado coa chalota dourada
Textura que debe ter para pasar pola batidora
A salsa final

miércoles, septiembre 10, 2008

Elbow gaña o Mercury

Hai xa uns 4-5 anos acudín a un festival a Santiago (era o Santirock no Sar?) no que ademais de Deluxe ou os grandísimos The Pixies , había un grupo británico que polo menos eu descoñecía. A min o seu concerto impactoume e pareceronme daquela moi bos e xa alí no mesmo Multiusos decidín mercar o seu CD que daquelas era xa o seu segundo disco , o xa famoso e memorable "Cast of thousands".
Dende aquela convertinme nun seguidor e agora parece que xa tamén ademais do público acadan o recoñecemento da crítica e gañan o prestixioso Mercury award da música británica, noraboa por eles. TAN SO UNHA PEGA, impuxeronse ao IN RAINBOWS de RADIOHEAD, algo co que de seguro nin eu nin moitos estamos dacordo.
A música de Elbow é potente, con moita orquestación ,de ritmos poderosos e un baixo e unha percusión que manteñen con forza as melodías. A voz do seu cantante ,Guy Garvey, entre grave e penetrante dalle vitalidade á súa música.
Deixovos con 2 videos para que os coñezades mellor: o primeiro e do seu premiado último album The Seldom Seen Kid e a canción chámase One day like this e o segundo é do Cast of thousands, unha das miñas favoritas , Grace under pressure, que vai in crescendo cun final potentísimo.


ONE DAY LIKE THIS



GRACE UNDER PRESSURE

As vieiras da discordia


Anda todo o país revolto coa mesma teima , o asunto das vieiras está a traspasar fronteiras deixando en moi mal lugar os nosos productos e principalmente aos nosos restauradores.

Estou seguindo as novas nos diferentes medios e atopando información de moita calidade nos blogs de Manuel Gago e Colineta, que están facendo un seguimento intensivo e fiable do que está a pasar.

Detrás de todo o que está a acontecer hai varios problemas de fondo que veñen moi de vello no noso país:
O principal destes é o furtivismo no mar, algo con tanta tradición que a pesares de ter dado lugar ata serios problemas de orde público, está instaurado en moitos ámbitos como algo normal e as veces incluso simpático (lembremos ao Currás de Mareas Vivas). Pero realmente é algo gravísimo e que pon en perigo a solidez dunha das máis importantes e tradicionais formas de vida das nosas rías: o marisqueo. En primeiro lugar o furtivismo é unha competencia desleal contra aqueles que practican o marisqueo legal e que ademais arrisca a supervivencia das especies pois non respecta nin vedas nin tallas mínimas. Pero o máis preocupante , o que sen dúbida pon en alerta á sociedade, é a falta de seguridade alimentaria nos productos que se consumen, creando unha situación de alarma que mesmo pode botar abaixo todo o prestixio de productos consumidos e extraídos durante anos e cun sobresaínte historial de calidade.

Ante o furtivismo o único que vale é a vixiancia, a acción da xustiza ,pero tamén un ordeamento efectivo dos recursos e un coidado especial dos medios nos que se extrae o marisco, é dicir , manter as rías saneadas e limpas, un debe aínda nun país cos mellores ecosistemas para a crianza de moluscos, para que si alguén ten a tentación de delinquir non poña en perigo a nosa saúde.

Pero non debemos mirar para o outro lado ante a outra cara da moeda, os hosteleiros, aqueles que teñen a responsabilidade de coidar aos seus clientes e ofrecerlles productos de garantías, xa falamos de que en Galicia hai unha tradición moi fonda de comprarlle aos furtivos , unha tradición vergoñante pois non so busca aforrar cartos (pero cobrarlle igual ao cliente) se non que en certo modo é unha forma de engano ao cliente, en definitiva un fraude entre restaurador e consumidor, no que este último corre riscos innecesarios pagando cartos por eles.

Polas información que van chegando parece que a Toñi Vicente pillaronna coas mans na masa e tamén semella que non foi a única. Parece que mesmo quixo defenderse dicindo que as vieiras que lle ofrecían parecían normais, pero non ten excusas pois unha profesional deste calibre coñece perfectamente os regulamentos e as etiquetas que teñen que portar as vieras para poder ser comercializadas. Polo tanto todo parece indicar que a máis coñecida restauradora galega prestouse ao fraude e non so puxo en perigo a súa reputación e o seu negocio, se non que cometeu algo pior que foi arriscar a saúde dos seus clientes. Hai quen fala de linchamento mediático pero Toñi Vicente sabe ben que o seu restaurante é un estandarte da nova cociña galega e sae nos medios con máis frecuencia que o cociñeiro do churrasco da esquina, para o bo e para o malo.

Pero non so se perdeu con isto a reputación dun ou dous cociñeiros, agora mesmo parte da restauración galega está baixo sospeita e as consecuencias para os nosos productos poden ser nefastas, pois isto polo de agora está aínda a comezar.

A min tamén me preocupa moito algo que está nos principios de aquel que pretenda ser un restaurador exemplar: o coidado do producto. Ver que un dos máis afamados restaurantes do país pode facer iso preocúpame moito, pois se lle supón un cariño na procura do mellor para os seus clientes que así aparece derrubado. Agora máis que nunca os bos restauradores desta terra deben actuar con responsabilidade e xerar confianza, deixarse de corporativismo e aplicarse na transparencia co cliente.

Veñen tempos complicados e a desconfianza non axuda.

Por certo seica a distribuidora, da que tamén falarei pois si se confirma todo é a máxima responsable, que comercializaba estas vieiras tamén ten algún cliente na miña vila de Lalín...
Para homenaxear a Vieira, velaí vai a reposición dunha receita de Paparevivir.


martes, septiembre 09, 2008

E así rematou


A lubina sen a pel, se está ben feita retírase sen problemas


Pois non saeu de todo mal o peixe, como vistes decidín facelo á sal , a principal dificultade era o cálculo do tempo no forno en función do seu peso, para que non quedara cru nin pasado. Cos seus 2 quiliños decidín facela 35 a 200ºC, igual con 2 ou 3 minutos menos quedaría mellor , pero así gustoulle a todo o mundo.


Varios consellos para facer a lubina o sal:


1- A sal debe ser ben gorda, máis ou menos o dobre de sal que o peso do peixe.


2- Si nos pasamos moito queda seca, en canto a sacamos do forno conven liberala pois co cambio de temperatura empeza a salgar.


3- Se non se pasa o suficiente a pel non vaia quedar como costra e non se vai retirar ben.


4- Non limpar de escamas e abrir o mínimo para retirar as visceras a. Se quitamos as escamas vai quedar a pel pegada ao sal , ademais vaise a introducir na carne facendoo quedar moi salgado.


5- Para que quede unha costra de sal consistente vaille ben mesturalo con unha clara de ovo.


6- Quema máis xugoso e aromatiza máis se remollamos o sal cun pouco viño, eu boteille ribeiro.

Ben pois como vedes esta é unha gran e tradicional receita para unha lubina dun bo tamaño, realmente sinxela e sen moito traballo, principalmente se hai varios comensais. Logo para comela pódese acompañar do que nos pareza : unhas verduras, unhas pataquiñas, mahonesa...pero como mellor queda é cun simple chorriño de aceite de oliva virxe.
Todo un manxar único e fresquísimo, por certo , chegou ben para 7 persoas.


Remollando o sal con medio vaso de viño e remexer


Así saeu do forno, a clara de ovo deixa o sal dourado

Millo, Solo Millo





Anda xa ben alto estes días por estas terras.

lunes, septiembre 08, 2008

Vacacións en bicicleta


A bici nunha ponte de madeira próxima ao Ameixedo (Candán)

Esta primeira quincena de setembro estou de vacacións e aproveitando que o tempo non é malo nestas datas e tampouco fai moita calor propuxenme facer quilómetros en bicicleta por rutas do noso país, como vistes a semana pasada fun polo Xurés, tamén paseei algo polo Candán e hoxe penso achegarme pola tarde ao Ribeiro a ver como andan as viñas.


Algo poñerei dos paseos.

Alucina coa Lubina



Este fantástico exemplar de lubina pescado onte "supostamente" polo meu tío Manolo ten que entrar hoxe no forno. Este gran e fermoso peixe de algo máis de 2 Kg supón un reto para calquera que o vaia cociñar pois estropealo sería un crime polo que a responsabilidade de cociñalo que me foi outorgada pesa de verdade.

A lubina é un dos meu peixes favoritos, de sabor delicado e xeneroso en carne, sempre é un pracer , principalmente cando cumpre estes 3 requisitos: grande, salvaxe e fresca.

Mentras escribo estas liñas está no forno facéndose á sal, xa vos contarei como rematou a cousa, pero xa adianto que este "bichiño" xa me meteu en problemas , pois non entraba ben ao ancho no forno.

Así entrou no forno