O Polo da casa

Aquí está a receita deste magnífico polo que caeu nas miñas mans, xa comentei que fora criado con todo cariño e seguindo as pautas máis tradicionais de alimentación fundamentalmente a base de fariña de millo cultivado pola mesma casa que o alimentou. Este polo é o producto dunha tradición que se manterá en Galicia mentras poidamos manter dignamente o rural e que a producción deste tipo de alimentos artesanais únicos pode ser unha boa saída empresarial para o noso agro, algún día comentareia algo todo isto...
Pois ben , decidín facelo asado (e non foi por non haber aceite...) e respetar principalmente as características dese polo único, polo que se fixo no forno cun chisco de viño doce (neste caso PX suave de Montilla-Moriles) e acompañeino dunha salsa na que destacaban os tomates secos que lle daba un puntiño agridoce á receita. Por certo , é difícil conseguir en Galicia estes tomates secos de verdade , non os que veñen en botes en aceite.
Hai que ser coidadoso ao facer na receita en collerlle o punto ao tamaño do polo e o noso forno, en principio e mellor que non se pase , pois sempre se pode facer un pouquiño máis.

Viño e Calidade/Prezo/Satisfacción (C/P/S)

Foi en La Vinya del Senyor un pequeno local do Borne en Bacelona cando escoitamos ao camareiro-sumiller do local a aseveración: “hoxe en día no mundo dos viños é moi importante buscar a relación calidade- prezo- satisfacción”. Certamente aos 4 amigos alí reunidos pareceunos un comentario ben acertado que apuntamos e incluso logo discutimos cos nosos limitados coñecementos enolóxicos pero axustados a afeccionados que gostamos do mundo do viño.

Alí na Praza de Santa María del Mar entre copas de viños variados que nos aconsellaba o rapaz de orixe mexicano puidemos degustar magníficos viños (por copa) que cumprían con esa máxima: que si un Barolo italiano, un Riesling , un tinto de Yecla,un Pinotage de Sudáfrica, un Priorat descoñecido…todos magníficamente retratados polo entregado camareiro-sumiller mentres lle faciamos consultas que respondía con solicitude: qué lle parecía a auxe do Bierzo, cales eran os brancos galegos que máis lle interesaban, qué tal os de Rueda ,a súa opinión sobre a enofamilia Palacios, cómo escoller bos Prioratos sen arruinarse , qué era o máis novo e interesante de Rioxa e de Ribera del Duero, Sauternes ou Tokaj, viños do novo mundo, ice wine…Con todo luxo de detalles e amabilidade foi contestando as nosas cuestión, nalgúns casos con loubanzas noutros con afiadas críticas.

Pero o certo era que mentres desfrutabamos deses viños por copa, un auténtico profesional estaba debullando ante nos todo un panorama enolóxico , remarcando esa idea de calidade/prezo/satisfacción e tamén insistindo na pescuda do auténtico, no renacer de cepas autóctonas, de vellas uvas moitas veces inxustamente esquencidas pero ben adaptadas a súa terra ,como dicía que ben se estaba a facer no Noroeste peninsular: en Toro,Rueda ,Bierzo pero tamén en Valdeorras, Ribeiro, Ribeira Sacra, Monterrei…supoño que o que viña a dicir resumiríase en certa medida con esa palabriña francesa que tanto se escoita na boca dos entendidos , a importancia do “terroir”.

Algún pódese estrañar do insólito de topar cun camareiro con eses coñecementos pero a sorpresa reduciríase ao coñecer que La Vinya del Senyor pertence ao grupo Vila Viniteca, distribuidores de viños que destacan pola busca de caldos únicos, de pequenas producións de gran calidade, peninsulares ou foráneas e tamén pola sólida formación enolóxica do seu persoal, algo que xa puiden comprobar no Forum Gastronómico de Santiago cando o mozo francés que atendía o stand obsequioume cunha magnífica lección/degustación que podedes atopar nos arquivos do blog.

Agora algúns meses despois algún dos amigos que estaban comigo nese día reclamáronme unha valoración desa máxima C/P/S e o certo é que non podo máis que confirmar a súa validez na miña modesta opinión , que me levou ademais ata algunhas simples conclusións:

- Hoxe en día pódese desfrutar de grandes viños na casa por arredor de 10 € a botella e menos , buscalos e atopalos é tamén un pracer aínda que as veces non se acerte, pero neste caso o error é barato. É dicir pódese atopar satisfacción mesmamente na procura dunha boa relación calidade/prezo.
- A C/P/S non debe ser un fin se non un método , debemos poñerlle prezo á nosa satisfacción pois pódese disparar o binomio calidade/prezo. Ten que haber equilibrio entre os 3 factores
- Non parece apropiado hoxe en día , se nos decidimos pola filosofía C/P/S gastar moitos cartos no viño nun restaurante (salvo nunha gran celebración), aínda que o viño sexa bo, pois os prezos están moi elevados en relación a como podemos desfrutar ese viño na nosa casa. Eu márcome un límite máximo arredor dos 20€ . Pagar máis pode ser excesivo (no meu caso) , incluso haberá xente que se sinta molesta de ter que compartir un elevado gasto na factura (comensais que non beben) e ademais resulta moi simple escoller un viño moi caro. Cada un ten un baremo C/P/S propio.
- Nalgúns casos a C/P/S pode ser sinxela e baratisíma: ¿qué mellor viño que un bo tinto Ribeiro ou Mencía do ano fresquiño e frutal para acompañar a unhas sardiñas na brasa?.

Como podedes ver cantas conclusións para unha hora de viños nun bar, supoño que algunha xa a tiña na mente pero gracias a esa visita logrei relatala. Tamén é certo que debido a ese bo momento penso repetir cando volte a Barcelona e La Vinya del Senyor queda xa marcado como parada obrigatoria , igual que a visita a La Boquería e ao Pinotxo.

Da próxima aproveitarei para tratar de lograr a única mesa do piso superior e ademais de viño degustar algunhas delicatessen da carta apurando un grolo dun viño C/P/S mentras se observa a Catedral del Mar dende a fiestra. Lin pola blogosfera adiante que pola noite co famoso templo iluminado aquela mesa non ten prezo.

Por certo algúns viños que eu considero C/P/S e que se me veñen a mente: Rívola de Abadía Retuerta (Castilla y León) , Cyan crianza e Baco (Toro), Pitaccum ,Dominio de Tares Cepas Viejas e o magnífico Ultreia de Valtuille (Bierzo), Vilerma , Casal de Armán , Viña Mein ou San Clodio (Ribeiro),Guitián e Louro do Bolo (Godello-Valdeorras), Albariño do Ferreiro (Rías Baixas), Joaquín Rebolledo (Mencía –Valdeorras),Algueira (Mencía- Ribeira Sacra) Coto de Hayas (Campo de Borja), Enate Cabernet-Merlot (Somontano), El Perro Verde (Verdejo-Rueda) Dido La Universal (Monsant), Nita (Priorat), uns clásicos deste apartado Herencia Remondo La Propiedad ,Viñas de Gaín e Sierra Cantabria Crianza (Rioxa) , Mano a Mano ou xa un pouquiño máis caro pero fenomenal El Vínculo (A Mancha), Castell del Remei ODA (Costers del Segre)…e moitísmos máis. Non entro nas añadas de cada un porque a min iso xa se me escapa.
Gustaríanme aportacións vosas a esta listiña.

Entrada dedicada aos meus amigos Alfonso, Manuel e Marcos.

Pola pasarela de San Vicente

Qué facer os días de choiva en vran? no último pasei media tarde fotografiando dende a pasarela que percorre a liña de costa de San Vicente, desta non me fixei na Illa de Ons, o mar, as rocas...chamoume máis a atención a flora e a fauna que te podes ir atopando e que ten máis contraste con un día escuro,e como no caso dos coellos ao non pasear moita xente e máis doado atopalos.

Para quen non coñeza este paseo ,dicir que ten magníficas vistas e que facilita unha excelente accesibilidade a zonas complicadas, no lado negativo dicir que en certo modo é unha usurpación da liña do litoral que pode estar ben si se trata de pequenos tramos mantendo virxe o que aínda o é.

O Cozido das Furnas

Un pequeno video que me faltaba do meu periplo polas Açores, trátase do famoso Cocido das Furnas , algo moi típico da Illa de Sao Miguel , da localidade de Furnas.
O curioso deste cocido está en que se fai baixo terra, e dicir, a terra volcánica está quente, polo que se enterra unha pota que contén todos os ingredientes , péchase e deixase facer durante unhas horas na zona de perto da Lagoa das Furnas.
Furnas é unha zona turística de Sao Miguel caracterizada por estar metida no fondo do cráter dun volcán, cunha actividade de fumarolas e pequenos geiseres considerable . É chamativo ir pisando a terra e notar que está quente aínda que tamén mete un pouco de medo.
O Cozido das Furnas leva : carne de vaca, de porco, touciño, chourizos, nabos, repolos , patacas, galiña, cenouras, pementa e sal.
Dicir que non o probamos pois non tiñamos moito corpo para a calor e a humidade reinante, xente que o ten probado comentoume que notábase un certo sabor a o azufre das augas. Certamente nesa zona o cheiro a azufre está moi presente.
Ben aí tedes o video, espero que non o vexa Crespo (alcalde de Lalín) pois seguro que xa empexa a argallar unha viaxe para facer o de Lalín de tal xeito ,non pensa noutra cousa que en facer cocidos polo mundo...

La Posada del Mar , O Grove

Non escribo habitualmente no blog de restaurantes tanto de Lalín como de O Grove, pois ambas son as zonas nas que máis frecuento a hostelería e polo tanto a miña opinión sexa boa ou mala sempre me pode comprometer algo con xente coñecida. De todos os xeitos como

parte da xente que le este blog tamén frecuenta esas zonas nas vindeiras semanas reflexionarei sobre o estado de ambas gastronomías neses dous Concellos que tanto quero.
Pero ben como listes no título desta entrada hoxe toca falar do que probablemente é o máis afamado local da vila meca.

Levo indo a esa casa dende pequeno e algo que máis ou menos puiden ir comprobando é que este é un restaurante que non cambia, algo que neste caso é unha virtude.

Ao lado da Ponte da Toxa a familia Veiga leva varias xeracións facendo con éxito da comida do mar o estandarte da súa cociña. Na Posada non habedes atopar preparacións modernas ou productos novos, neste rincón do Grove está o sabor do mar galego de toda a vida.

Na carta da Posada conviven os mariscos , normalmente de primeira calidade e aos prezos que manda o mercado, con grandes peixes cociñados de xeito sinxelo pero con moito cariño e tradición. Podemos comer unhas boas ostras, ameixas, navallas, berberechos, cmaróns da ría, percebes de Ons, xoubas, fantásticas lubinas, mero...

Para min algo no que destaca principalmente é nos guisos tradicionais e mariñeiros dos peixes, entre os pratos máis recomendables que perviven na carta eu destacaría o contundente Guiso de Rodaballo, o Guiso de calamares, o Bonito con tomate , as cocochas en salsa verde...todos eles pratos cunha evidente esencia mariñeira coidados co cariño do paso de sabores entre xeración e xeración.

Cando un está no Grove e quere regalarse un bo guiso do mar en racións xenerosas , dende logo esta é a mellor opción, pero tamén ten os seus pequeniños defectos: un local clásico pero que merecía unha mínima renovación, o comedor cando está cheo é ruidoso e unha bodega ampla e clásica na que se bota de menos algunha innovación en Ribeiros ou Godellos.

En canto ao prezo dicir que depende do que se coma pero para facerse unha idea o meu último menú alí:

3 pax:

- 1/2 Ducia de ostras para 2

- Navallas ao vapor para 3

- Guiso de rodaballo para min

- Bonito con tomate

- Cocochas con ameixas

- Unha botella de viño de 21 €

- Auga mineral

- Pan

- Cafés

A 36 € por cabeza, se non te metes en mariscos caros podes sair airoso. Por certo no vran convén reservar, principalmente na primeira quincena de Agosto sempre está cheo.

Como non saquei fotos poño algunha da zona.

The Last Shadow Puppets

O meu particular descobremento musical dos últimos días, magnífico e sesentero disco do novo proxecto do cantante de Artic Monkeys e do canatante de The Rascals (aos que non coñecía), unha selección de temas con algunha versión (de Bowie p.e.) moi recomendable e animada. O traballo saleu hai algúns meses e chámase "The Age of The Undarstetement"
Estes días ando algo despistado, por iso ata a semana que ven quedade con esta boa música .
Interesante video

Un fantástico Polo da casa asado

Iste polo criado e mantido con moitos coidados caeu nas miñas mans , non por casualidade pois xa había tempo que sabía que na casa da miña moza uns 50 pitiños alimentadonse a base principalmente de fariña de millo da casa e outros cereais e cos cariños da nai e da avoa de María.

Os pobriños estanse achegando ao seu fin pero darán moito pracer a moitas bocas. Eu polo de agora so fixen un gran zanco e un á e como vos podedes imaxinar o resultado foi memorable pois a calidade do animal era indubidable e daba medo estropear semellante delicatessen na cociña.

Así que decidín facelo asado cun pouco viño doce (Montilla-Moriles) e unha salsa de chalotas , cenouras e tomates secos.

O proceso nun video en breve

Imaxes dé vran

Visións que marabillan dende a boca da Ría de Arousa, O Carreiro na Península de O Grove, noitiñas únicas de lúa chea co Faro de Sálvora como testigo.

Restaurante Pandemonium, Cambados

Hai algo máis dunha semana , acompañado dun grupo de bos amigos achegámonos ata o Pandemonium de Cambados, restaurante que so eu coñecía a pesares de non ter estado nunca por alí, como?, pois a través de ver ao seu chef Antonio Botana cociñando no Forum Gastronómico de SCQ.


Daquela impresionoume o seu coidado polos productos dos nosos mares, a súa querencia polos cefálopodos das nosas rías e a pulcritude nas coccións. Botana é un estudioso dos puntos de cocción de peixes e cefalópodos que ademais presenta no prato tal como son , deixando clara a súa natureza.


Pedimos o menú degustación (37,5 € IVE incluído) e puxémonos a desfrutar:


De entrada unha melosa e fresca Sopa de tomate con albahca e lombos de sardiña que fai abrir boca para un delicioso prato que segue a continuación: Vieiras con migas de pan de broa e azeite de Piquillo, o punto da vieira perfecto e a combinación de sabores moi axeitada , con moitos sabores de vello.

A continuación o Polbo a baixa temperatura en xelatina do seu xugo e aire de La Vera, prato que recomendei aos meus amigos e que decepcionou pois aínda que é fermoso na presentación ,neste caso a cocción do polbo deixouno algo chicloso. Eu recomendara este prato porque a textura do polbo que eu probara era homoxénea e neste caso non se consigueu.

Para emendar degostamos unhas magníficas Luras da Ría con tomate confitado e pistachos, neste prato a cocción na prancha é magnífica, a textura perfecta e da gusto ver a a lura enteiriña no prato exhibindo todas as súas carnes.


Xa achgándonos ao final chegou o mellor dos pratos a pesares da súa sinxeleza, foi a Dourada da Ría Asada, un taquiño de ese peixe que desfrutamos na súa frecura e cun sabor intenso pero tamén delicado que nos deixou marabillados a todos.


Para rematar un pouquiño de carne cun xugoso Secreto de ibérico , pouco feito para o gusto dalgúns pero que ao meu parecer mantén o gusto e as texturas de tan preciado animal.


Para os postres unhas correctas Fresas asadas con xeado de nata e un goloso Pastel de chocolate con xeado de laranxa: sabrosos e sinxelos postres sen algaradas pero que sintonizan coa partitura proposta previamente por Botana.


En resumo, penso que Pandemonium é unha boísima opción na Comarca do Salnés, sen dúbida a máis económica dentro dos restaurantes de cociña innovadora e elaborada desa zona (Menu Degustación+ viño medio + copiña: 51€) , a ter en conta nos tempos que corren. O local cun deseño moderno co predominio do vermello pero á vez acolledor. Quizas na bodega precísase dalgún esforzo por incorporar algúns viños innovadores pero cunha boa relación calidade/prezo e que den un pouco de xogo aos comensais.


A nota é alta e agardamos que siga progresando , tamén lle desexamos sorte a Botana pois o restaurante para ser un xoves noite de agosto estaba algo falto de ambiente, non así a vinoteca.


Por certo fixen a reserva a través do mail como proba e funcionou, chamaronme por teléfono para confirmar, estes avances agradecense.

Nas fotos hai algunhas de Gourmet de Provincias e da propia web de Nove,moitas gracias.

Sinxelos manxares do vran

Falaba nun post recente dos magníficos tomates que hai por a zona do Salnés e que habitualmente merco uns quiliños deles na praza de O Grove.

Pois eiquí tedes formas sinxelas de desfrutalos en todo o seu esplendor:



- A primeira e máis simple é aliñalos cun aceite virxe extra ,se pode ser de sabor ben forte, un pouco ourego e un chisco dunha boa sal: non se precisa máis.



- Por outro lado temos un gazpacho con sandía , acompañado duns tomates secos e albahaca. Facer o gazpacho coma sempre (tomates, pepino, pemento, auga , pan, allo e aceite) e engadirlle aproximadamente tanta sandía coma tomate. Logo probei acompañalo todo cuns tomates secos e así temos máis tomate con outra textura e un suave toque agridoce e o aroma balsámico da albahaca. Refrescante e depurante para o vran e para enfrontarse ao sol.

Como vos podedes imaxinar as posibilidades das sopas con tomate son ilimitadas

Muse: Plug in Baby

Muse é unha das miñas debilidades musicais, levo poñendo moita música melosa no blog recentemente e xa ía sendo hora de algo de caña de verdade.
Se non se esperta con esto... que fenómenos Mathew Bellamy e cía, non son aínda coma os de Tom Yorke pero ...

I've exposed your lies, baby
The underneath is no big surprise
Now it's time for changing
And cleansing everything
To forget your love

My plug in baby
Crucifies my enemies
When I'm tired of giving
My plug in baby
In unbroken virgin realities
Is tired of living

Morcilla con piña

Prato típico da Illa de Sao Miguel. Trouxen de alá unhas poucas morcillas das Azores, son máis finiñas que as nosas e un pouco máis suaves. A piña non é de alá, María trouxo unha, pero a que usei eu debe de ser de Africa.

A verdade é que parece unha mestura estraña pero despoiis de botar unhas morcillas partidas en media culler de azeite de oliva quente, deixas dourar e logo engades os anacos de ananás a lume vivo e xa o arrecendo vaiche metendo fame.

Unha curiosidade recomendable que se pode facer con morcilla autóctona e que alí estaba na carta de case todos s restaurantes. Moito mellor que o experimento das lapas

Soñando o futuro

Na Praza de O Grove

Un dos costumes do vran polas terras mecas é achegarse ata o Mercado principalmente os venres que é feira no Grove.

Esta é unha feira moi viva polo menos nestas épocas , chea de tendas dos feirantes mentras as mozas van mirar de atopar gangas nos postos de roupa eu sempre vou ata o interior da praza para ver os magníficos peixes e mariscos que cada día chegan ata a lonxa de O Grove. A verdade é que a variedade é ampla, as calidades moi diferentes e tamén os prezos. Meu avó, habitual visitante e comprador nesta praza nos meses de vran coñece ben cales son os postos de mellor peixe.

Ademais dos peixes esta zona do Salnés destaca por unha magnífica horta, da cal destacaría os tomates e tamén os pementos. Nestes últimos dous venres merquei das dúas hortalizas e os últimos tomates, de Dena para máis señas, estaban de cine e deron moito xogo como poderedes comprobar.

Segundo video de Sao Miguel en Azores

Ademais do video que mostra novos e fermosos lugares da Ilha de Sao Miguel aporta algunhas outras información sobre estas interesantes pero descoñecidas illas:

A Historia de Azores é máis ben curta e parece comezar no S XV xa de mans portuguesas, pode ser que houberá previamente outros poboadores nesas illas pero cando os mariños lusos chegaron non atoparon máis que falcóns (de aí o nome de Açores).
Dende aquela o arquipelago convertese nun punto de referencia estratéxico reforzado co posterior descubrimento de América. As illas foron tamén niño de corsarios e piratas que agardaban agochados polo paso das naves españolas cargadas de tesouros. A finais do XVI as illas pasan a mans españolas que toman Terceira baixo o reinado de Felipe II voltando novemente a mans portuguesas 60 despois.
Xa avanzando nos tempos as Azores tiveron unha importancia destacada na Guerra Civil portuguesa do XIX sobre todo a cidade terceirense de Angra do Heroismo.
Hoxe en día as Azores son oficialmente unha rexión "ultraperiférica da UE" e saltaron non hai moito á actualidade pola nefasta e vergoñenta Foto das Azores de Bush, Blair e Aznar.
A influencia española aínda se nota hoxe en Terceira, de feito lles chaman os españois aos terceirenses, onde no vran se celebran touradas e outros festexos como "vaquillas"
Tamén foi destacable a presenza de franceses en Sao Miguel, onde hai zonas nas que os micaelenses falan un portugués con acento francés e mesmo hai unha vila chamada Bretanha.
Hoxe en día as Azores son víctimas dun grave despoboamento producido pola emigración ao continente pero principalmente a Canada e USA, polo que é habitual ver casas azorianas coas bandeiras portuguesas xunto as destes países norteamericanos. Pequenas vilas como a remota , salvaxe e inaccesible Faial da Terra, ten perdido dous tercios dos seus habitantes en pouco máis de 40 anos.

Espero que a información vos sirva para algo e desfrutade coa máxica paisaxe de Sao Miguel.

Usurpadores do nome de Galicia nas Azores

Cousas veredes. Nunha pequena festa gastronómica na praia de Sao Roque en Sao Miguel (Açores) onde había representación da gastronomía de varias rexións de Portugal e algunha española instaladas nunha carpa para deguste dos comensais visitantes puiden atopar o restaurante dun indesexable chamado Chef Vicente que facendo utilización do bo nome da gastronomía do noso país plantexaba aos visitantes pratos tan típicos nosos como "Leitao asado ao forno ao estilo da Festa Gastronómica de Moraña" facendo a miragre de convertir o carneiro en porquiño e o espeto nun forno (manda carallo).

Pero non contento con iso ese tal Vicente ofrecía especialidades tan nosas como Bacalhau a Vilagarcia ou Leitao a Moda galega (que entendo que sera outro porquiño envolto nun trapo de Verinno).

Mais o peor e máis escandaloso é a música "tradicional galega" que o cabrón do Chef Vicente tiña como reclamo no seu chiringuito , xulgade vos mesmo polo video e dicídeme se non merece un par de hostias.

Unha recomendación: o fotoblog de Kathleen Conally

A Walk trough Durham Township é o fotoblog dunha fotógrafa afecionada? chamada Kathleen Conally que vive na vila rural de Durham no interior de Pennsylvania. Está considerado como un dos mellores fotoblogs da Internet e destaca polas súas imaxes cheas de beleza e tranquilidade , nidias e luminosas con moitos xogos coas cores baseadas principalmente nunha ollada ao mundo rural e do agro con guiños ecolóxicos.

Para min foi un descubrimento e gosto de pesquisar nos seus arquivos antigos para logoa topar con fotos sorprendentes. Para os que coma min gostamos da fotografía amateur é toda unha referencia pois sempre acompaña as fotos cun post no que especifica as condicións técnicas da foto.

Aquí tedes algunha mostra do que fai

A Colmeia, Ponta Delgada (Sao Miguel), Açores

Polo que teño lido iste debe de ser o mellor restaurante das Azores , para min dende logo é o mellor dos que atopei en Sao Miguel completado polo seu irmán pequeno do porto de Ponta Delgada A Colmeia Wine Bar & Restaurant recén aberto e un pouco máis informal.


O restaurante está situado no coqueto Hotel do Colegio no centro de Ponta Delgada, a decoración é acolledora mais austera como é habitual por eses lares cunha cristaleira cara a piscina interna do hotel que de noite fai máis agradable a sala.


O servizo moi correcto e profesional , un pouco lento para alguén do continente pero normal alí. Moi atentos por si faltaba auga e nin unha mala cara cando reprochei o malo costume de servir os viños practicamente quentes en Portugal, pois non é un vicio deste restaurante se non o habitual no país veciño.


O menú moi enraizado na comida azoriana con toques de innovación , cargado dalgúns sabores novos mais agradables. O producto de boa calidade e racións máis que suficientes para este tipo de restaurantes. De entrante nos puxeron un regaliño da casa, un petisco a base de peixe azul bastante sabroso, logo optamos por algo coma un crocante recheo de mar que realmente sabía a tal cunha salsa lixeira , sabrosa pero suave a vez. Continuamos con un atún asado en azeite , para min feito en exceso pero conservaba un bo sabor e o peixe orixinal debía de ser de moi bo tamaño. María optou por un magret de pato con mel e pure de batata doce que realmente estaba no punto e magnífico nunha ración ben abundante. Os postres contundentes con utilización de xeados e froitas das illas como o Carpaccio de ananás con vainilla . Tras o postre bos cafés e probei un augardente da Ilha de Pico que non era moi salientable pero valeu como curiosiade. O viño foi un bon crianza do Douro , non lembro cal , pero unha vez que baixou un pouco a temperatura inicial puidemos desfrutar con agrado del na cea.

Todo esto por 35€ por cabeza con IVE e viño incluído,por unha cea na que non sería fácil baixar dos 45€.


Se ides a Azores non o dubidedes, a Comeia é a referencia local.

Papar nas Azores- Sao Miguel

A Colmeia Wine Bar & Restaurant




A gastronomía açoriana non está moi desenvolta, hai oferta é certo , pero todo é moi parecido , a mesma carta repítese con frecuencia, pero certamente hai locais moi recomendables e productos únicos que paga a pena probar.
Por contra do que se puidera pensar, para a xente de Azores o producto básico non é o peixe, os açorianos son moi carnívoros e gostan das carnes de vaca, que están pacendo por toda a Ilha de Sao Miguel e son un dos piares da economía local. Está claro tamén que hai moi bos peixes e os productos do mar atópanse frescos con facilidade nos restaurantes dos pequenos portos pesqueiros das mariñeiras vilas. As estrelas son o cherne (mero) , o atún , o bacallau e logo xa outros máis da costa como sargos , ollomol, salmonetes, etc.
Como xa digo a oferta nos restaurantes non é innovadora e non hai moitos locais de referencia, pero un destaca por riba do resto, trátase de A Colmeia, o restaurante do Hotel do Colegio en Ponta Delgada, un hotel con encanto. Farei un post específico deste restaurante porque o merece.


Ceando no 100 espinhas

Recentemente en Ponta Delgada foi inaugurada unha Marina que conta con restaurantes novos tamén recoemndables como o irman de A Colmeia o Colmeia Wine & Restaurant no que se pode incluso petiscar ou 100 Espinhas, xa máis tradicional e baseado no peixe freco de mercado que van variando segundo o que chega ao porto, a cataplana (como unha zarzuela de peixe) que eu pedin estaba moi boa
En Ponta Delgada hai máis opcións pero como xa digo é todo moi similar, seguindo a liña de costa podemos parar en Vila Franca, Lagoa ou San Roque para probar a comida dos portos. Por exemplo nos en Lagoa polo Borda D´auga , terraza xunto ao recollido porto da vila con especialidade en peixe, o cherne ou o ollomol ben frescos, magoa que o fagan so a plancha (mestura de sabores) e un pouco feito de mais , se non sería un magnífico local. O prezo dende logo barato , aproximadamente 15-20 €(como sempre en Azores) e convén pedir medias racións (xa o recomendan eles) pois son moi abundantes.


Unha cataplana de peixe

Seguindo na tradición azoriana algo casi obrigado é comer o Cozido das Furnas, cocido local feito no calor da terra próxima ao lago volcánico das Furnas, non o probei por ter que ser reservado con antelación, aínda que si nos fixemos con unha elaboración famosa de Furnas, os bolos lévedos como unha torta de pan feita con mel e ben fermentada (moi esponxosa) que son un magnífico invento.
En canto aos queixos dicir que cada illa ten os seus , predominando os de leite de vaca con algún de cabra. Son queixos mantecosos pero fortes e a min o que máis me gustou foron uns que probei da Terceira.
Algunha curiosidade azoriana máis son os sospiros , merengue sólido, que resulta ser un doce case etéreo ou o tubérculo inhame que me trouxen para facer algún pratiño para vos ensinar
Ah por certo ,esqueciame de falar doutra especialidade de Azores que para min non ten ningún encanto: as lapas, a este molusco eu non lle atopo ningún sabor especial e ten unha textura gomosa difícil de masticar que o fai ata despreciable, a verdade é que non son moi do meu agrado, entendo algo porque aquí nunca se comeron.


Unhas lapas a grelha

Eu comendo un bolo lévedo entre nubes das termas ferventes