miércoles, noviembre 26, 2008

Crónicas do desafío















Xa pasaron uns cantos días do desafío culinario que anuncie no blog e sei que hai xente con moita expectación por ler esta crónica ou coñecer o resultado do duelo de hai uns 10 días.
En primeiro lugar sinalar que para min foi unha experiencia nova na cociña, principalmente por ter que cociñar para 23 persoas procurando manter unha calidade digna dun bo restaurante. O mesmo supoño que lle pasou ao meu contrincante , Marcos Fanego "Potro", que tamén tivo que traballar duramente.
A historia deste duelo comezou hai xa moitos meses como a habitual conversa entre amigos e parecía que nunca se ía celebrar pero ao atopar un lugar con medios para facelo, gracias Rafa, e as ganas dos comensais a cousa por fin puido levarse a cabo.
Marcos i eu en primeiro lugar negociamos un pouco como sería o concurso e qué deberiamos cociñar, como vistes nos anteriores post a primeira receita debería ser libre con toques de tempada e na segunda fariamos unhas perdices, quedaron algunhas cousas sen atar que haberá que perfeccionar na próxima para que non volver a cometer algúns erros.
Finalmente os dous cociñeiros puxémonos a traballar arredor das 5 e media da tarde con todas as cousas que mercamos, en principio Marcos tivo que esperar polo seu pinche, Manuel, arredor dunha hora i eu esperei case 3 horas pero penso que isto non tivo ningunha influencia no resultado pois logo traballou arreo.
O traballo foi duro e houbo labores compartidas como preparar as perdices para cociñar, pois se viñan limpas non é menos certo que houbo que curtarlles o pescozo e limpalas totalmente das súas plumas. Despois deste proceso xa logo cada ún empezou a traballar no seu.
Os nosos primeiros traballos centraronse en aspectos do primer prato e logo xa rápido pasamos a traballar no segundo, neste tempo pelar e picar quilos de cebolas foi importante e o momento onde máis botei de menos á miña pinche Luz.
O primeiro que eu quixen deixar feito foi o Tartar de atún , unha das bases do meu primer prato para que macerara e Marcos perdeu tempo para asar os tomates do seu primeiro pois o forno da cociña na que estabamos non funcionaba e buscou alternativa noutra cociña da casa.
Seguíu o traballo duro, ben regado con Tokaj e un Culmen de Lan que os dous cociñeiros pouco puidemos desfrutar pero ben que o fixo Manuel e os intrusos que continuamente viñan "cheirar" á cociña co risco de alterar nalgún caso o anonimato dos pratos.
Os momentos máis duros e de competencia chegaron co empratado dos primeiros pois cada cociñeiro e pinche tiñan que empratar 23 veces a mesma receita procurando unha coherencia en todas as racións que non produxera diferencias, o traballo foi duro e por exemplo no noso caso atopámonos que o prato estaba deseñado para presentar en prato sopeiro pero como non había suficientes tivemos que ir variando. Por fin sairon os dous pratos, dende o meu punto de vista o de Marcos gañaba en presentación pero a complicación técnica, os diferentes sabores e a orixinalidade da receita fixo gañar ao meu.
Xa logo quedaban unicamente as perdices,os dous optamos por preparacións parecidas e bastante clásicas na cocción, si variamos nos acompañamentos e nas salsas. Neste caso o empratado foi moito máis simple pois "so" eran 2o perdices , 1o a facer cada un. Eu nese momento cometín un erro definitivo que me fixo perder , pois pasei a salsa e as perdices enfriaron un pouco nese intre polo que perderon ao chegar a mesa, pola contra as de Marcos foron quentes e cunha salsa mellor presentada. En canto a guarnición presentada penso que nos dous casos foi moi meritoria .
Así que o empate estaba servido e houbo quen sobre a marcha decidiu que gañaba quen fixera mellor as perdices, algo que non parecería xusto a priori para ningún pois o outro prato carecería de sentido. Nas votacións houbo empate 10-7 para min no primeiro e 10-7 para Marcos no segundo, evidentemente houbo algunhas abstencións, algunhas obrigadas e outras as que non lles gustaban as perdices, o queixo ou os cogumelos...
En fin, penso que ao final foi un auténtico festín gastronómico para os comensais polo módico prezo de 20€, non para os que traballamos que case non probamos o que fixemos e que rematamos derrengados, iso sí o de limpar a cociña quedou para outros mentres nos degustabamos un delicioso champagne rosado da casa Laurent-Perrier e algún que outro Gin Tonic de Hendrick´s co seu pepino

Fálase de repetir, eu dende logo estou disposto pero o número de comensais terá que ser irremediablemente máis baixo e penso que as regras deberían ter en conta a orixinalidade da receita, para salvagardalo propoño que os productos a próxima vez os leven os comensais sen que nos saibamos nada e que a partir desa premisa construamos a nosa preparación.
Ben toda unha experiencia da que a pesares do traballo gustei, principalemte por darlle de comer aos amigos e porque tamén se aprenden cousas vendo cociñar a outros como fixo Marcos quen demostrou ser un rival moi complicado e co que pasar unhas horas sempre garante diversión.
Potro , prepárate para a seguinte.
Por certo , o menú:
Marcos:
- Tomates con queixo e anchoas e crocante de Parmesano.
- Perdiz guisada con cebolas caramelizadas e puré de fabas

Nico:

- Tartar de lomo de atún con crema de boletus e aire de calabaza.
- Perdiz guisada con foie e rissotto de castañas.
Na medida que me quede tempo libre publicarei as miñas, as de Marcos serán moi ben recibidas tamén para publicar. Tamén prometo poñer un video con todas as fotos


7 comentarios:

Anónimo dijo...

Estupendísima a crónica aínda que parece que a túa pinche non fixo moito... pero que conste que a súa ausencia estivo moi xustificada. Supermami.

o pai de batman e spiderman dijo...

Un plan inmejorable, distinto, entre amigos, barato ...qué más se puede pedir?.
Yo la verdad, es que acabé destrozado (por mis labores de ayuda en cocina) y aprecié en mis carnes la dificultad y el estress que supone cocinar para mucha gente.
Al final, acabé con un dolor de espalda tremendo ...y aún así me puse a fregar para relevar a los pobres que se lo estaban "tragando" todo ...se llama "solidaridad", "arrimar el hombro" o "no ser un jetas" ...lo dejo ahí, para futuras ediciones de este evento u otros parecidos.

Nico dijo...

Luz, creo que mi pinche trabajó de carallo y sin ella ganar el segundo hubiera sido aún más complicado

Rafik dijo...

you´re welcome

Anónimo dijo...

Gracias Nico, estaba muy preocupada por si no había trabajado lo suficiente. besos. Lupita

Anónimo dijo...

maestro, el lunes te mando una glosa con mi punto de vista

Anónimo dijo...

Nico, non houbo quén...foi a maioría a que decidiú que o segundo ponderaba positivamente sobre o primeiro. A democracia é así de fodida, machiño. De tódolos xeitos no aspecto creativo e técnico, para mín, fuches superior pero gañou... e moi apretadamente...a perdiz que máis gustou.

Bicos, meu amigo. LC