martes, mayo 13, 2008

Nos xardíns do Pazo de Oca





O Pazo e vistas dos fermosos estanques

O Pazo de Oca probablemente sexa o máis coñecido de Galicia (Meirás aparte por motivos ben diferentes). Este pazo é considerado un dos máis grandes expoñentes da cultura dos pazos e destaca no seu conxunto o maxestuoso xardín.

Este pazo, hoxe propiedade da Casa de Medinacelli , está levantado sobre unha antiga casa fortaleza do S XV e a construción actual data xa de principios do S. XVIII. A señorial construción relacionase con moitas das familias da nobreza galega daqueles tempos como os Neira, Ulloa, Lemos, Soutomaior, Ozores e tamén con importantes nomes da española, xa mais recentemente, como os Camarasa ou os Fernández de Cordova.


Pero dende logo o máis salientable e o xardín, auténtico monumento botánico cheo de especies nobles como os buxos, rododendros, magnolios ou camelios, con toques barrocos e afrancesados pero tamén con espazos moi ingleses. Pasear por el, deterse nos inmensos estanques , perderse nos pasadizos vexetais ou nas pequenas e agochadas estancias é toda unha experiencia. Son precisamente eses estanques tamén os reponsables dese toque de humidade , auga e romanticismo do xardín e un elemento distintivo do mesmo, con pequenas illas en forma de navíos no seu interior. A utilización da auga é unha mostra do coidado diseño do xardín

Hai quen di que o momento da súa visita e no inverno coincidindo co esplendor das camelias, que aquí hainas de moitísimas clases, pero agora tamén outras flores aparecen e as camelias seguen presentes.





As camelias de Oca



Actualmente o coidado do xardín e bastante correcto con algunha deficiencia pero paga a pena pagar os 4 € da visita que supoño que principalmente adicaranse a o seu coidado. Por certo , os xardineiros seguen hoxe experimentando novas formas ornamentais como se ve nas fotos.




Cocodrilo ou lajarto da Carolina e Cabaleiro escamoteado


Nas fotos podedes ver algún pequenos detalles pero hai que velo en directo. A min que había máis de 12 anos que non o visitaba sorprendeume máis que nunca. Un tesouro de visita inexcusable


O paseo "máis inglés"

1 comentario:

Anónimo dijo...

Moi chulas as fotos, estaste a superar, neno, e xa o tiñas difícil.
Uma aperta,
Pallarés