jueves, noviembre 22, 2007

Multiplicarse

A Coruña, o Orzán 6 da tarde nun estranamente cálido día de Outubro, Pavla pasa as últimas horas cos seus pais antes de que eles volten para Varsovia, está feliz pola bonita cidade que elexiu para o seu Erasmus de Arquitectura , é nova , vinte anos e con ganas de descubrir novas experiencias naquel lugar que a ela lle dixeron que era España pero que tan pouco se parece á España que sae na TV polaca. Os seus pais tamén estan contentos porque ven que a súa filla gústalle esa cidade máis xa comezan a notar a tristura de voltar deixándoa alí, facéndose máis grande.

Sabiñanigo , Pirineo Aragonés, xa vai fresco nesta época do ano e Javier da o pequeno paseo da tarde, esa voltiña que cada vez é máis pequena porque os folgos e o alento comezan a liscar do seu corpo. Sabe que a súa vida cada vez é máis corta, sábeo case desque naceu pero o seu humor e a súa familia sempre o acompañaron, so ten unha esperanza.

Madrid, Barrio del Pilar, Carmen realmente é de Cuenca pero xa hai máis de seis meses que se trasladou á capital. Quere estar cerca por si algún día lle toca, non quere perder un minuto. Xa hai tempo que non sae da casa porque levar as botellas con ela suponlle un peso excesivo e depender doutra persoa. Xa non é unha nena pero ten as mesmas ilusións que antes , espera un neto , quere velo.

18:16 min:

Central de Coordinación para AM 850

AM 850: Adíante Central

Central: Emerxencia fronte a Domus, ¿tempo estimado?

AM 850: 9 minutos, pásolle con Mike 10 (médico)

Central: Muller nova atropelada, inconsciente, segundo algúns testigos aínda respira

Mike 10: Recibido , saímos cara ao punto.

Javier está ollando polas fiestras da súa casa e desfruta vendo como o sol cae fermoso entre as montañas, parécelle que hoxe ten unha luz especial, é un sol morno de outono, pero ten algo que nunca lle aparecera.

Carmen está ollando a tele , esta vendo un programa da tarde no que todo son desgracias, un desacougo profundo apodérase dela cando soña esperta que algunha desas mulleres mortas podenlle valer ben a ela.

18:25

AM 850: Chegada ao punto, Central

Delta 10 (DUE): non responde e paréceme que non respira, traede collarín , Ambú e O2. Non ten pulso

Mike 10: Conectade o monitor e canalizalle unha vía, preparádeme para intubar.

TTS: ¿Empezo masaxe?

Mike 10: sí e non pares

Delta 10: Asistolia, teño a vía, poño Adrena e Atropa.

Mike 10: pasádeme o tubo, sangre ... aspirade...agora xa. Mírame ahí se esta ben.

Delta 10: correcto, fixádeo ben.

Mike 10: Sacade a toda esa xente de ahí, dille a Local que os aparte

TTS: Seica están os país aquí, mala sorte

Delta 10: ten un bo golpe na cabeza e as pupilas xa están algo midriáticas

Mike 10: Sí debe ter "un coco" importante, ¿cantas Adrenas levas?

Delta 10: 4, é nova non colle pulso pero seguimos ¿non?

Mike 10: Seguide ventilando e masaxe , vou falar coa familia

TTS: non son de aquí, non falan castelán e o inglés moi mal

Mike 10: Aínda por riba, outra Adrena e decidimos, segue en Asistolia

Delta 10: Sería unha boa doante a corazón parado...

Mike 10: Tes razón pero a familia non entende, ben que o falen no Hospital, preparade todo que a levamos ao Canalejo, avisade a Central que temos un Código 0 e dille a Local que leve a familia ao Hospital.

TTS: vale , xa traigo a camilla.

18: 45: a UVI Móvil zoa polas rúas da Coruña, dentro a reanimación segue, xa non se conta moito coa súa vida, salvo algún fío de sorte a vida de Pavla convértese nun corazón, pulmóns, rils... que hai que salvar...para repartir máis vida.

18: 54: No Hospital o persoal da UVI contacta cos membros da Oficina de Transplantes, os negociadores das familias, agora xa todo está nas súas mans, sa súas formas , o seu ton de voz, o cariño e a comprensión que amosen,a explicación clara do que sucede , o trance de informar dunha morte e ó tempo pedir anacos do corpo falecido: non hai Mihura máis grande

Pavla xa ten a cor da cera e os seus grandes ollos pechados deixan a súa cara sen ningunha expresión mentres o "machaca" mecánico lle da compresións no tórax e o respirador lle proporciona Osíxeno, as DUEs poñenlle a medicación necesaria e fan as analises para ver da súa aptitude como doadora de órganos, parece que esta vale, un de cada cinco nestes casos.

Os da OCT xa están coa familia , falan inglés pero saben que neste momento a linguaxe non verbal é case tan importante , a dor na cara do pai e o chorar desconsolado da nai rompelles por dentro pero non deben apartarse do seu obxectivo: salvar outras vidas. Todo faise rápido pero non o parece. Depéndese dun SÍ. Os quirófanos xa están agardando, as análises deron o OK. O pai descomponse pero a nai érguese con forza e como nun xesto heroico pide ver a súa filla porque non quere que a súa vida nova se perda sen máis, pide vela enteira por última vez.

Xa está no Quirófano, agora será Madrid quen decida



19: 30: ¿Carmen del Riego?

-Sí soy yo

-Somos de la ONT, en 2 horas en el Gregorio Marañón

- Entendido

Carmen rompe a chorar, hai un corazón, alguén morreu para ela, colle a bolsa xa feita dende hai meses avisa á filla e chama un taxi. Agora ten un medo que nunca na vida sentira.



19:31: ¿Javier Rodríguez?

- Ahora se pone, espere un poco

- Hola soy Javier , dígame

- Le llamo de la OCT, en 2 horas en el Miguel Servet, Vd necesita una ambulancia, ya va de camino

- Vale ya salimos.

Javier avisa a súa nai, por fin chega o omento, 7 anos esperando: Mamá coge la ropa del Hospital que viene la Ambulancia. A súa cara é dunha alegría total pero detense a pensar e volve a mirar polas fiestras, o fío de luz morna aínda segue alí , dende logo que é especial:anunciolle dou pulmóns novos.





Este relato está baseado libremente nunha historia real, a doazón a corazón parado é unha técnica utilizada habitualmente para ter máis donantes. O ano pasado aumentou en España o número de doazóns, en parte gracias aos inmigrantes, xa hai españois con corazóns doutras razas, unha proba evidente de igualdade.

Dende hai moitos anos España e o seu sistema público é líder mundial en transplantes, a ONT (Organización Nacional de Transplantes) é un exemplo difícil de copiar para os países máis avanzados do mundo.O seu cerebro e fundador , Rafael Matesanz , un dos españois máis prestixiosos alén das nosas fronteiras. A ONT baixou a súa eficiencia cando foi cesado polo goberno de Aznar da man dun nefasto galego chamado Romay Beccaría, dende hai 3 anos Matesanz volve a mandar e a ONT é un orgullo para calquera sanitario de España.



HOXE: La Organización Nacional de Transplantes espera cerrar el año con 'otro máximo histórico' de donaciones



Matesanz explicó que en los primeros seis meses de este año, el número de donaciones se había incrementado en un 6% con respecto al año pasado, en el que se llegó a la cifra de 34,6 donaciones por millón.Estos datos son bastante alentadores para el coordinador nacional, quien destacó que la media europea se sitúa en 17 donaciones por millón, mientras que en países como Inglaterra, Alemania o Suecia, la cifra disminuye a 13.

En el caso de España, Matesanz valoró la predisposición a donar sus órganos de la población de la cornisa cantábrica

Asimismo, destacó que "una donación en una persona joven supone ganar a la muerte 56 años" mientras que en el caso de alguien de mediana edad, la esperanza de vida que ofrece un órgano transplantado, es de 25 años. "De ahí la importancia de que se evite cualquier negativa familiar o judicial", apostilló a este respeto.



1 comentario:

Anónimo dijo...

Nico, muy buen documento. Enhorabuena.
Uma aperta,
Pallarés