jueves, julio 19, 2007

Galicia Nai e Señora


Kaleikói foi o nome que lle puxeron os gregos cando chegaron as súas costas no século IV A.C., o século da cultura, das artes, o século de Pericles, porque os seus propios habitantes chamábanlle así. Gallaecia os romanos, Galiza na época medieval e algún reintegracionista actual,e Galicia os nosos avós, os nosos pais e seguramente os nosos fillos.

A terra dos mil ríos, a terra do fin do mundo, a terra de Breogán, de Castelao, de Brañas, de Cunqueiro, de Rosalía, e tamén a terra na que desexo que o meu fillo e os meus sobriños se convertan en persoas de ben.

A terra que amo, que defendo, a dos meus mellores amigos, a do Caurel, Os Ancares, as Rías Baixas, a da carballeira de Barcia, a das Rías Altas, a de Combarro, a de Ortigueira…

A terra que tiveron que abandoar moitos dos nosos antergos para poderen sobrevivir, a terra que tamén latexa na Arxentina, a que cantaron Fuxan os Ventos, Luis Emilio Batallán, Amancio Prada… A Terra dos que sinten os seus acenos de identidade que loitan polo noso idioma, pola nosa cultura, polas nosas costumes máis ancestráis.

A terra na que ninguén é forasteiro, da hospitalidade, da cotidianiedade, a do cocido, a do marisco, a da merluza…á galega, a das empanadas caseiras… a dos grandes empresarios, a dos teimudos e esforzados traballadores, a das bateas, a que lle fai barcos aos de Australia, a dos palleiros, a das concentracións parcelarias, a dos peliqueiros de Laza, a da miña nai, a do meu pai…

A das conversas interminabels diante das lareiras, a que se sinte orgullosa da súa identidade, a da xente solidaria, a da xente esforzada. A que un día me veu nacer… a que quero que algún día só ela me vexa morrer…

Rafael Cuiña

12 comentarios:

Anónimo dijo...

Galicia????

Anónimo dijo...

Realmente bo, sinxelo sen máis.

o teu amigo, co que mañá marchas cara ao norte.

Anónimo dijo...

buenísimo. Me gusto mucho

una de Bandeira

Luci dijo...

Me encanta este texto Nico se lo acabo de enseñar a mis compañeras. Una que es de Vimianzo casi llora. Un beso desde Portugal

cadeira do poder dijo...

Galiza é terra irmã e hospitaleira.
Um abraço português.

O do can dijo...

Gustoume Rafa. Non sinto a terra tanto coma ti, ..... pero gustoume.

Anónimo dijo...

Luci... yo también casi lloro, pero de vergüenza ajena.
Un topicazo.

Anónimo dijo...

tipiquismo e máis tipiquismo, non sabedes facer algo sexa copiar...?
outra cousa teñovos que dicer que calquera terra , pobo, ou nazón do mondo dirá o mesmo da súa.

Rafik dijo...

a todos todos Gracias. Lo de los tópicos es precisamente lo que buscaba como ya le comenté al autor del anónimo que habla de verguenza ajena, y que tiene nombre de pollito. En una clasificación de cosas que dan verguenza ajena estaría dispuesto a citar unas cuantas también.

Los tópicos típicos se sienten, las palabras vacías se pierden...

Anónimo dijo...

Rafik no le eches la culpa a quien no la tiene. No te lo tomes a mal, es una crítica relacionada con otro comentario. No le des mas vueltas. ¡VIVA EL SENTIDO DEL HUMOR! ¡VIVAN LOS TÓPICOS!

Anónimo dijo...

Rafa, no voy a darle más vueltas a tu comentario. Te precipitaste buscando un culpable que para nada soy yo. Yo firmo todo lo que escribo y tambien digo las cosas a la cara. En Viveiro (que no en Vieiros) te dije que para mi tu artículo estaba lleno de tópicos y tú te reiste diciendo que era eso lo que buscabas.
De todas maneras está bien saber que te doy verguenza ajena.

Kali

Anónimo dijo...

Buenísimo. yo también me gusto mucho.

una de Lámela.