viernes, diciembre 31, 2010

Papar e Vivir:




Hola amigos :

Paparevivir 2010

jueves, junio 10, 2010

Subida a Peña Ubiña (2417 m.)
















A comarca de Babía, famosa pero unha xoia descoñecida á vez, é un dos paraísos montañeiros do noroeste peninsular, varios son os cumios de insigne nome como Orniz ou Montihuero (que seguen no debe), pero sen dúbida a montaña estrela é a orgullosa Peña Ubiña de 2417 da que Jovellanos chegou a dicir que "se cree la más alta de España" .
Desque os amigos Michi e Josito me recomendaran o seu ascenso como un dos mais divertidos e sinxelos con boas condicións o macizo dos Ubiñas estaba no meu punto de mira. Nas últimas veces que tiven que conducir por terras leonesas non deixei de mirar ao norte para localizala, pois Peña Ubiña con visibilidade pode ser observada sen dificultade dende moi longas distancias.
Aproveitando a volta de terras cántabras e compartindo compaña con amigos que nalgún caso se bautizaban nas altas montañas con esta montaña , logrando un estreno meritorio que so pode ser posible nos tempos próximos ao verán pois neve e xeo complican moito a subida a esta cima , supoño que convertindo o treito final de roca nun cristal deslizante e con pasos moi delicados de superar tanto na subida como no descenso.
Para subir á grande das Ubiñas dende Babia pola súa ruta mais transitada é preciso achegarse a Torrebarrio, pequena aldea situada nun deses fermosos vales de verdes pradeiras que caracterizan estas terras. Dende alí xa se alcanza á con craridade a vista da cima, pois a diferencia de montañas mais tímidas como o próximo Catoute, Peña Ubiña sempre da a cara.
Collendo un ancho camiño de terra comeza unha suave subida que logo de 2 Qm teremos que abandoar pola dereita para dirixirnos seguindo a base da cara oeste. O punto de coller a senda que nos levara ata arriba non está ben sinalizado polo que é doado trabucarse e seguir adiante, algo que nos pasou e que logo rectificamos perdendo arredor dunha hora e meténdolle 4 Qm as nosas pernas.
Cando collemos a senda o ascenso comeza a inclinarse, sin ser nada difícil nos leva ata o magnífico praderío do Collado Ronzón de mais de 1900 m. Dende alí o espectáculo visual xa paga o esforzo, Babia, Somiedo, Luna,etc comarcas de beleza montañeira singular que nos anuncian que o mellor aínda está por chegar.

Alí no Ronzón collemos forzas pois dende aquí quedan 500 m de imponente desnivel a través de rochas que haberá que atravesar para tocar cumio. Para facer este percorrido precísanse coas boas condicións que atopamos arredor dunha hora e media. O camiño está marcado con fitos , non ten dificultades severas mais hai que facelo con xeito pois un pequeno erro ou tropezo pode facer que a caída sexa dura. De vez en cando hai que rabuñar polos rochedos, gatexar para ir gañando altura e por fin alcanzar a cresta que nos levara a esta fermosa cima.

No alto a visión é inesquecible, Peña Ubiña é a montaña mais alta en moitas leguas arredor e permite divisar dende as planicies de León ata os macizos dos Picos de Europa. Fermosa a vista ao norte das terras asturianas cubertas de espesos neboeiros so furados polos picachos mais altos da Cordillera Cantábrica que aparecen tamén cara o Este, Peña Santa de Castilla, Torre Cerredo ao lonxe...palabras maiores. Ao sur a comarca da Luna co embalse e mais alá o comezo da Meseta, virando xa a cabeza cara ao Oeste nos atopamos coas montañas do Bierzo e Gistredo , a comarca de Laciana e mais próximas as cimas lindeiras de Babia e Somiedo...un espectáculo que so alí arriba se pode ver!.

Logo xa toca descer novamente polas rochas, con mais xeito todavía que na subida e voltamos polo mesmo camiño deixando a picuda Ubiña Pequeña para outro día que voltemos por estas terras.

Para min foi un pracer compartir a subida cos amigos Jorge, Marcos e Manuel , tamén con Elena e Luis que non fixeron cima mais nos acompañaron nunha boa parte. Para o Potro,todo pundonor, e Manuel foi a primeira grande montaña, non lles resultou difícil pois as condicións eran óptimas, pero non deberían confiarse. Manuel coa súa gran condición física marcou un ritmo impresionante, espero que a súa temeridade en vindeiras ocasións non supoña unha imprudencia, pois álí arriba páganse moi caras.
Unha muesca mais , unha belísima montaña superada á que seguro voltarei, espero que os amigos que aquí me acompañaron lle colleran cariño pois foi grata compaña para novos cumios.

Non so estivemos en Babía, estivemos no mais alto de Babia.


lunes, marzo 08, 2010

Mercadorías dunha viaxe


Non podía ser doutro xeito, unha viaxe a euskadi con incursión no Sur de Francia precisa dalgún souvenir que traer para a casa.

Do País Vasco dende logo non podía faltar o queixo Idiazabal, nunha versión levemente afumada, non é dos mellores pero ben vale. Ademais uns bos pementos asados de navarra, unhas ás de pato en confit e unhas guindillas ácidas de Tolosa.

En Francia fun ata Biarritz, onde hai unha das tendas da cadea de viños Nicolas , evidentemente con ese nome eu sempre lles merco algo, mesmo hai tempo comprei un fermoso mandilón co meu nome. Desta trouxen 2 viños monovarietais etiquetados por eles , saen moi ben de prezo e están bastante bos, desta collín Garnay (Garnacha) e Pinot Noir. Ademais un Burdeos de 8 euros recomendado polo dependente e un Cahors, tíñalle gañas pois desta zona proveñen as primeiras cepas da Malbec, coñecida mundialmente polos mellores viños arxentinos pero que en orixe provén desa zona de Francia, a ver que tal...

Ademais collín algún que outro foie-grass nunha tenda de delicatessen , un preparado de polenta con legumes co que experimentarei e unha salsa de "colmenillas" que ten un faisán agardando no conxelador...

A incrible minicociña do Aloña Berri (Donosti)


O famoso chipirón en equilibrio de mar





Traballar toda unha semana a 800 qm da casa ten que ter a súa recompensa:
Falar do Aloña Berri é falar dun dos referentes mundiais do que se ven en denominar a cociña en miniatura . Como non podía ser doutro xeito este bar de pintxos atópase en San Sebastián , cidade ben coñecida debido a que a gastronomía ocupa un lugar destacado dentro non so da oferta turística se non tamén da cultural.
Este establecemento está especializado en pintxos de alta cociña, autenticos minipratos que en ocasións conseguen dun xeito reducido a maxia das máis grandes cociñas. O Aloña Berri atópase no Barrio de Gros , zona na que os bares que se están especializando neste tipo de pintxos con outras referencias como o Bergara ,El Patio de Rauntxo ou a Taberna Donostiarra.´
O propietario e alma mater do local é Joserra Elizondo e destácase dos outros gracias a posibilidade de escoller un menú degustación dun bo feixe de pinchos incluído postre por un prezo que entra dentro do asequible.
Ao entrar o primeiro que chama a atención é a espectacular decoración da barra cos pintxos fríos apostados nela. O local non é grande, pero dispón de varias mesiñas onde degustar dunha forma pasauda esta magnífica microcociña.
Como vedes nas fotos as propostas son realmente espectaculares no aspecto visual pero tamén no eido dos sabores que sorprenden en pequenos bocados.
Eu optei por un menú degustación de 20 euros que inclúe 6 pintxos e 1 minipostre, regado con 2 copas dun suave Riesling do cal non lembro , o prezo final foi de 25 euros, axustado para as verdadeiras marabillas en miniatura que probei.

O Guiller , un pequeno ovo con verdura tostada e ovas de troita, o Capuccino de algas e pulpo, a Delicias do Ulía, pasta bric rechea de langostino e aguacate sobre salsa de porros, un ravioli chino recheo con verduriñas, a mini carrillera de terneira e principalmente o arquipremiado espectáculo do Chipirón en equilibrio de mar , un chipirón recheo de cebola confitada servido cun vasiño co prebe do propio chipirón, unha reducción de Martini que lle presta un sabor moi particular e acompañado dun cristal de xerminados e unha logradísima tosta de arroz, un pequeniño socarrat. Para o final un correcto postre de tarta de foitas con xeado que pon o peche a un desfrute gastronómica de gran categoría.

Evidentemente non todos os locais de pintxos de Donostia acadan este nivel, pero o Aloña Berri é un bar totalmente necesario para comprender o alcance que as propostas da minicociña poden lograr. Para min resultou moi gratificante a visita recomendada polo meu amigo Alfonso así coma ver que a senda desta vertente da nova cociña empeza tamén a arraigar na nosa terra

Un simple pracer na casa


De vez en cando no Hipercor teñen moi boas ofertas dunhas gambasgrandes e a bo prezo. Dende logo que non ha ser a boa gamba vermella de Huelva ou Palamós, pero de verdade son ben sabrosas e valen para facer a prancha na casa...

Cunha cervexiña ben fresca e espinicando nelas podes sentirte no teu lar como si estiveras nunha desas grandes cervexerías madrileñas de toda a vida...

Luces de Donosti






















O brillo de San Sebastián adornase polas noites cos seus xogos de luces. Farolas que lembran a belle epoque, o kursaal como foco de atención, o xogo do mar e o reflexo nocturno da cidade, as vermellas letras do glamuroso Hotel de Londres e Inglaterra...certamente un espectáculo que un afeccionado da fotografía non pode deixar de captar.

Rape con fideos e kombu


Como todo o mundo sabe os peixes ligan ben cos fideos, neste caso o que fixen foi aproveitar unha cola de rape para facela con esa pasta e lograr un bo sabor a mar.

Para axudar ao rape e potenciar o súa forza marina empreguei a alga kombu e tamén un pouquiño de caviar de lumpo que lle da un toque salgado e mineral moi interesante.

O proceso é simple: dourar un bocadiño o rape e na mesma pota botar un pouco de auga , viño ,caldo de peixe,unhas febras de azafrán e media folla de loureiro, ademais eu engadinlle a auga de rehidratar a alga para potenciar o sabor mariño. Facer os fideos co kombu un 8 minutos e nos dous últimos botamos a cola de rape para que se faga un chisco.

Compre deixar o rape xugoso e comer tras repousar un par de minutos fora do lume. Pódovos asegurar que o sabor a mar é intenso, máis se lle botamos o caviar e un pouquiño de eneldo.

Un prato sinxelo, san e que se fai en pouco mais de 15 minutos.

viernes, febrero 05, 2010

Lizstomania, PHOENIX

Para min este disco dos franceses Phoenix "Wolfgang Amadeus Phoenix" é o mellor disco de pop do pasado ano, con cancións magníficas , potentes cheas de ritmo e bailables.

Debo dicir que non os coñecía salvo por algunha canción como unha que estaba na BSO de "Lost in Traslation" pero no último mes é un disco recurrente cheo de forza optimista e alegría, creo que é unha boa canción para un venres previo a uns festeiro e lalinense fin de semana



De propina a magnífica "Too Young" que lle debeu gustar a Sofia Coppola en directo na TV francesa

A Feira do Cocido 2010


Un ano mais o día de exaltación de Lalín e a súa comarca xa esta aquí e van 42. Non vou falar moito dun dos días grandes da nosa vila pois non tería moito mais que dicir con respecto ao escrito o pasado ano , salvo algo que sí me parece realmente importante alomenos no meu ámbito persoal pois será o primeiro Cocido sen o inventor da Feira, o meu avó Licho.

Certamente a feira deste ano preséntase tan atractiva como as anteriores e os mesmos defectos dalgunhas das previas. Sigo pensando que o Mes do Cocido é un magnífico invento que permite degustalo fora da Feira e que os hosteleiros de Lalín contan con mais posibilidades de negocio, que , por certo, deben tratar de facer con cariño e profesionalidade para non morrer de éxito como ten pasado noutras festas gastronómicas. O Cocido de Lalín é máxico e saudable, pero hai que facelo con cariño e a prezo, pois en Galicia hai moitos cocidos bos.

Sen dúbida o cartel deste ano está a pasar con mais pena que groria , a pregoeira é xa un terceiro ou carto prato e nótase aínda que é evidente que terá o seu tirón polo menos do bando masculino. Como é habitual na vila, a política tamén terá a súa relavancia na Feira, qué manía dos políticos querer ser protagonistas!, cando todo o mundo sabe que o protagonista é o porco...????

Como novidades a proposta programación extraoficial con algún interesante concerto como o de Skarmento ou a subida o domingo de Sto Torrisco para o Antroido .Tamén destacar a homenaxe ao vello político lalinense Tuno Valdés na tarde do sábado que desexo estea ben concurrida.


Eu como todos os anos penso desfrutar dun Cocido o sábado e outro o domingo, dos paseos con amigos de casa e de fora pola vila se o tempo o permite , se non a calor das tabernas servirá de refuxio, de aplaudir aos de Cercio como a tradición das carrozas manda (haberá sorpresas?) e tratar de esquecer como se seguen a entregar os Premios que levan o nome de Álvaro Cunqueiro nunha gala totalmente inadecuada ao prestixio do noso escritor e gastrónomo...


Achegádevos a Lalín, non ides saír defraudados, papar un Cocido é unha experiencia máxica se o fas en medio da festa que ese día é Lalín.

Videoreceita: Faisáns braseados con viño doce e uvas

Non sei se pode parecer complicada ou sinxela, pero xa podo dicir que quero a estas aves ou elas me queren a min pois collinlles o punto e da caza é a miña especialidade logo de 3 preparacións bastante similares.
Neste caso xoguei co doce-ácedo da mestura de 2 viños do Sur, o doce do Montilla-Moriles e o punto agrio dun vinagre vello de Xerez, as uvas para darlle un punto de frescor ao prato e tamén porque foron o último prato consistente do 2009.
Algunhas recomendacións: as aves teñen que estar libres de plumas, poden precisarse unhas pinzas para arrincarlle as mais miúdas. Para douralas prefiro a manteiga ao aceite de oliva, excepción á miña tradición na cociña, aínda que logo lle engada unha culleriña para as verduras. Convén facelas lentiñas e non movelas moito, pois ao poñerse tenras coa cocción lenta podémolas desfacer.
Para acompañar eu so usei un simple puré de patacas , a salsa e as ceboliñas. Penso que é suficiente e resalta os sabores. Sei que a prsentación non é a mellor, pero as urxencias do derradeiro día do ano e o número de comensais non me permitiron prestarlle mais adicación.

Unha delicia: "El árbol del pan" , Flavio Morganti




OLLO:As fotos non reflexan fielmente a altísima calidade artística do libro


Considero este libro unha delicia. Non so polo evidente, non. Este novo libro de F. Morganti é un exercicio de homenaxe á cociña con orixes e raíces no mais profundo da terra e as tradicións.
Desque un toca a súa portada fermosa de cores e relieves a todo o seu contido interior. Flavio Morganti , do mesmo xeito que en Vacas o seu anterior libro, so trata de facer unha exaltación dun producto común , a castaña , en moitos lugares do mundo, cun cariño especial por Galicia a súa terra de adopción.
Reinvindicando o papel do artesán da cociña, mais que o pretencioso de cociñeiro estrela, vai tecendo unha loubanza da castaña , vida e fazañas, ao mesmo tempo que nos vai enredando con fabulosas receitas que consiguen abrir o apetito e mesmo sair a buscar un souto de castiñeiros para buscar a compaña dos ourizos...
O libro é visual e ilustrativamente fabuloso, un fermoso diseño que demostra unha evidente sensibilidade artística, da que non hai dúbida que Morganti ten a pouco que pasemos as follas. Pode ser que as fotografías de Xurxo Lobato axuden , é evidente...
No libro Morganti vainos levando polo mundo da castaña, as tradicións, os magostos, rememorando relacións da castaña con artistas e persoeiros como Neruda, Lorca, Cunqueiro, Sócrates , Ludovico Sforza ou Da Vinci ...e ao mesmo tempo sedúcenos con propostas de receitas como unhas sinxelas pero apetitosas Fabas de Lourenzá con castañas, un orixinalísimo Toblerone de Foie con castañas...e logo volve falarnos do cultivo do castiñeiro, da orixe do froito...
A súa influencia italiana aparece nuns fabulosos Gnochi de castañas para logo trasladrnos ao xogo de aromas e falarnos das particularidades da madeira de castiñeiro para o seu uso como barricas de viño e volta con fabulosas receitas que provocan envexa pola súa sinxela capacidade creativa como a Lubina con castañas fondente...
E como non so é salgado o mundo da castaña empezan a emerxer os postres, unha atractiva e golosa repostería que trata ao froito cunha fantástica orixinalidade como a Gelee de castañas ou o Irish chestnuts coffee. Mais a cousa non para aí e Morganti danos un paseo pola Ribeira Sacra e os seus fabulosos castiñeiros, marco no que se encrava o seu Restaurante Galileo, reverencia ao xenial e para min adorado xenio toscano.

En definitiva un libro magnífico, un regalo que agradezo enormemente, que supoño que conseguirá moitos premios como o anterior que levou unha chea de premios como o Gourmand World Cookbook Awards

Como lalinense so lle poñerei unha pega a este libro imprescindible: aínda que non puiden lelo enteiriño e pode que se me pasara, non atopei ningunha referencia aos xigantes castiñeiros da Fraga de Catasós , supoño que sería un despiste que aproveitarei para comentarlle ao autor baixándolle un Kuri Shochu Mojito (mojito de destilado nipón de castañas) en canto poida achegarme ao seu Galileo , pois xa hai tempo que é o restaurante galego que mais gañas teño de visitar. Non creo que tarde.
Gracias a Morganti por facer mais por Galicia que moitos que din ser desta terra.

viernes, enero 29, 2010

Un dos faros máis vellos do mundo...

...é imponente e aínda guía . Nunca lle tirara fotos á Torre do noso Breogán, volverei facerllas seguro porque se lle pode sacar mais aínda, mágoa de trípode ese día...

Ovas de pescada rebozadas en sésamo con salsa de eneldo


No sur de España as tomán cocidas e "aliñas", en ensalada, pódense atopar en conserva e tamén por alí abaixo as fan rebozadas. Hai poucos días non sabía moi ben qué peixe elexir e atopei estas ovas de pescada e decdín facelas rebozadas pero cun pequeno toque diferente, bañadas nunha masa de fariña, salsa de soia e ábundante sésamo.




Para empezar as ovas deben estar íntegras na bolsa se non desfanse, convén deixalas un anaco en auga fría con sal para que sangren. Unha vez feito este proceso sécanse ben e pásanse pola masa vixiando que queden ben cubertas. Bótanse en aceite a lume vivo, que logo baixaremos para que non se queimen. Retíranse da tixola e poñense en papel absorbente.

Para presentalas pódense curtar en rodaxas pero cun bo coitelo para ter coidado de non desafacelas.

Velaí tedes unha riquísima tapa de peixe, co exótico e sabroso toque do sésamo. Para acompañalas decidín estrear unha sabrosa salsa de eneldo das que usan non países nórdico para acompañar ó salmón , abofé que foi unha boa decisión. Gracias a Isa que dende Suecia me
trouxo a salsa

Benxamín e Iván, Radiohead e Satie


Foto de Méixome (gracias)

Qué teñen todos estes nomes en común? pois sen lugar a dúbidas , a música, música con letras grandes e douradas que son capaces de levantar no aire a calquera.

Cando se fala de Benxamín a un pode virlle á cabeza a súa faceta de contador de historias, de mago , pero evidentemente se lle coñece por ser un xenio do oboe...o oboe sí, ese instrumento de vento que tanta xente as veces confunde con outros como a frauta travesera ou o clarinete pero que soa dun xeito ben diferente. Se a Benxa lle unimos a Iván temos a un sorprendente e máxico dueto que combina unha delicada guitarra española co son do vento ,tocando un repertorio de música clásica que polo que eu vin é moderna e contemporánea, non sempre fácil para oídos como os meus, non afeitos a estes sons.


Pero o certo que nese concerto da noite do 18 de decembro na Tarabela fixeronnos desfrutar cunha música distinta pero reflexiva e luminosa. Tocaron unha peza de Erik Satie, un francés de finais do XIX, un compositor un case maldito , vangardista , dunha vida fascinante e posiblemente un deses xenios avanzados que son recoñecidos con posterioridade.


É certo que os meus patrón para mesurar non son dende logo académicos , pero ista inquedante Gnossienne nº 1 , que así se chama a peza, asombroume pola súa fermosura e dende a miña ignorancia viñeronme á cabeza algunhas músicas escoitadas pero que non podía lembrar...ata que ao día seguinte coa mesma musiquiña dándolle voltas á miña cabeza din cunha canción de Radiohead, "Life in a glasshouse" , moi "jazzistica" á que lle atopei semellanzas, non sei se pola escuridade e o desacougo que por momentos ambas evocan ou simplemente porque as dúas gustanme moitísmo...


Déixovos un video da actuación, os 2 primeiros minutos son de Benxamín presentando a peza (é contacontos, que lle imos facer!!!), a Gymnopedie nº1, que eu coñecía daquela película de Jaime de Armiñán rodada en Galicia chamada "La hora bruja" e por último un video da canción "Life in a glasshouse" en directo para sentir ao detalle a forza e o sentimento da banda de Tom Yorke.

Benxamín e Iván



Gymnopedie nº1


Radiohead

O Mercado de San Miguel



Esta esta sendo unha das grandes atracción de ocio e desfrute no último ano en Madrid, o recuperado Mercado no corazón castizo de Madrid está conseguindo ser un dos focos de atención culinaria da capital falto dun lugar deste tipo como os que hai noutras cidades europeas ou tamén en Barcelona.


Que ninguén pense que estamos a falar de La Boquería, nin moito menos, o Mercado de San Miguel é un lugar moito máis pequeno e dende logo que en canto a xénero alí exhibido sería flatarlle ao respecto comparalo co templo da Cidade Condal. Pero tampouco o pretende, pois a súa filosofía é servir mais como un punto de ocio e reunión arredor da boa gastronomía a base de delicatessen, tapas e , como non, bos caldos.


Na súa rúa central é onde están a gran parte de locais para consumir e polos laterais bundan máis as pequenas tiendas especializadas en productos de alta calidade, e por certo, tamén prezo. Polo que aquí non podemos pretender facer a compra diaria, pero si achegarnos a mercar algunhas das deliciosas propostas que podemos atopar no seu interior.


Na miña visita , un sábado pola tarde previo ao Nadal, puiden comprobar o éxito de público da iniciativa e decidimos facer un alto nun dos locais que mais lle gusta aos visitantes, un pequeno posto onde se degustan ostras, francesas iso sí, a un prezo non moi elevado que si pode disparase se as acompañas dunha copiña de champagne francés...pero a ocasión o merecía.


Polo tanto unha interesante proposta mais en Madrid, a un paso da Puerta del Sol e da casa do meus amigos Arantxa e Alfonso (as fotos son do seu Iphone). Por certo, logo de ver o Mercado a pregunta obrigada foi: cando se van decidir en Madrid a arranxar o Mercado de la Cebada? , agora mesmo o seu aspecto é total suciedade e ben podía ser un dos lugares de compra dos madrileños e unha alternativa mais para os turistas que agora xa se achegan a La Latina...tamén por qué non, para que o amigo Calleja o desfrute pois está a carón da súa casa.

jueves, enero 21, 2010

MAÑÁN A LINGUA NA RÚA


Para que os que se confunden poidan rectificar
para que a galegofobia sexa so unha triste lembranza conforme pasen estes meses escuros
para que os castelán-falantes desta terra que aman o galego non teñan que xustificarse
para que os que non queren ser galegos reflexionen
para que os nosos fillos e netos non se avergoñen da incultura dos seus pais e avós
para que "arrecendo" siga a ser o aroma de Galicia
para que deixe de minguar a cantidade de bos e xenerosos
para que a "choiva" non nos abandone
para que non haxa que botarse ao monte
para que "fraga" non so sexa Don Manuel
para que NÓS escoiten
para que ...

para que non esquezamos esta canción de Fuxan



martes, enero 19, 2010

O Courel de neve











Dicían que igual non se podía pasar pero aínda así decidin ir ata o Courel e velo completamente nevado, as previsións eran que ata o día seguinte non caería outra boa ,así que collín o coche e as cadeas...
Entrei por Foilebar, pasando por Casa Veva ,desta non probei os seus manxares, e continuei polo doce Val de Louzara , unha das mais fermosas marabillas da paisaxe da nosa terra.Alí a estrada tiña dificultades , aínda así fun pasando para achegarme ata Paderne e ir divisando a súa devesa.
Seguín cara a Moreda para ver a maxia da Devesa da Rogueira nevada e totalmente solitaria, nin un son humano, mesmo a natureza atacada polo frío facía deste lugar máxico un pouco mais calado do habitual, so o canto dalgúns paxaros, a caída da neve das polas ou o caer do río entre as pedras rompían ese silencio...

Teño fotos xa da Devesa en todas as estacións do ano, estas son as primeiras con neve. Como vedes parece espida en comparación coa primavera ou o verán pero non perde nada do seu encanto , é diferente pero segue sendo ese máxico compendio dos bosques interiores do noso país, un lugar onde Galicia é pura.
Poño algunhas fotos , se queredes ver mais ,ollade o video.