lunes, mayo 12, 2014

Nico Glez. Casares todavía está esperando que te unas a Twitter...

 
Top corners image
     
 
   
 
 
 

Nico Glez. Casares todavía está esperando a que te unas a Twitter...

 
 
Aceptar invitación
 
     

viernes, mayo 09, 2014

Nico Glez. Casares te envió una invitación

 
Top corners image
     
 
   
 
 
 

¡Nico Glez. Casares te ha invitado a que te unas a Twitter!

 
 
Aceptar invitación
 
     

viernes, diciembre 31, 2010

Papar e Vivir:




Hola amigos :

Paparevivir 2010

jueves, junio 10, 2010

Subida a Peña Ubiña (2417 m.)
















A comarca de Babía, famosa pero unha xoia descoñecida á vez, é un dos paraísos montañeiros do noroeste peninsular, varios son os cumios de insigne nome como Orniz ou Montihuero (que seguen no debe), pero sen dúbida a montaña estrela é a orgullosa Peña Ubiña de 2417 da que Jovellanos chegou a dicir que "se cree la más alta de España" .
Desque os amigos Michi e Josito me recomendaran o seu ascenso como un dos mais divertidos e sinxelos con boas condicións o macizo dos Ubiñas estaba no meu punto de mira. Nas últimas veces que tiven que conducir por terras leonesas non deixei de mirar ao norte para localizala, pois Peña Ubiña con visibilidade pode ser observada sen dificultade dende moi longas distancias.
Aproveitando a volta de terras cántabras e compartindo compaña con amigos que nalgún caso se bautizaban nas altas montañas con esta montaña , logrando un estreno meritorio que so pode ser posible nos tempos próximos ao verán pois neve e xeo complican moito a subida a esta cima , supoño que convertindo o treito final de roca nun cristal deslizante e con pasos moi delicados de superar tanto na subida como no descenso.
Para subir á grande das Ubiñas dende Babia pola súa ruta mais transitada é preciso achegarse a Torrebarrio, pequena aldea situada nun deses fermosos vales de verdes pradeiras que caracterizan estas terras. Dende alí xa se alcanza á con craridade a vista da cima, pois a diferencia de montañas mais tímidas como o próximo Catoute, Peña Ubiña sempre da a cara.
Collendo un ancho camiño de terra comeza unha suave subida que logo de 2 Qm teremos que abandoar pola dereita para dirixirnos seguindo a base da cara oeste. O punto de coller a senda que nos levara ata arriba non está ben sinalizado polo que é doado trabucarse e seguir adiante, algo que nos pasou e que logo rectificamos perdendo arredor dunha hora e meténdolle 4 Qm as nosas pernas.
Cando collemos a senda o ascenso comeza a inclinarse, sin ser nada difícil nos leva ata o magnífico praderío do Collado Ronzón de mais de 1900 m. Dende alí o espectáculo visual xa paga o esforzo, Babia, Somiedo, Luna,etc comarcas de beleza montañeira singular que nos anuncian que o mellor aínda está por chegar.

Alí no Ronzón collemos forzas pois dende aquí quedan 500 m de imponente desnivel a través de rochas que haberá que atravesar para tocar cumio. Para facer este percorrido precísanse coas boas condicións que atopamos arredor dunha hora e media. O camiño está marcado con fitos , non ten dificultades severas mais hai que facelo con xeito pois un pequeno erro ou tropezo pode facer que a caída sexa dura. De vez en cando hai que rabuñar polos rochedos, gatexar para ir gañando altura e por fin alcanzar a cresta que nos levara a esta fermosa cima.

No alto a visión é inesquecible, Peña Ubiña é a montaña mais alta en moitas leguas arredor e permite divisar dende as planicies de León ata os macizos dos Picos de Europa. Fermosa a vista ao norte das terras asturianas cubertas de espesos neboeiros so furados polos picachos mais altos da Cordillera Cantábrica que aparecen tamén cara o Este, Peña Santa de Castilla, Torre Cerredo ao lonxe...palabras maiores. Ao sur a comarca da Luna co embalse e mais alá o comezo da Meseta, virando xa a cabeza cara ao Oeste nos atopamos coas montañas do Bierzo e Gistredo , a comarca de Laciana e mais próximas as cimas lindeiras de Babia e Somiedo...un espectáculo que so alí arriba se pode ver!.

Logo xa toca descer novamente polas rochas, con mais xeito todavía que na subida e voltamos polo mesmo camiño deixando a picuda Ubiña Pequeña para outro día que voltemos por estas terras.

Para min foi un pracer compartir a subida cos amigos Jorge, Marcos e Manuel , tamén con Elena e Luis que non fixeron cima mais nos acompañaron nunha boa parte. Para o Potro,todo pundonor, e Manuel foi a primeira grande montaña, non lles resultou difícil pois as condicións eran óptimas, pero non deberían confiarse. Manuel coa súa gran condición física marcou un ritmo impresionante, espero que a súa temeridade en vindeiras ocasións non supoña unha imprudencia, pois álí arriba páganse moi caras.
Unha muesca mais , unha belísima montaña superada á que seguro voltarei, espero que os amigos que aquí me acompañaron lle colleran cariño pois foi grata compaña para novos cumios.

Non so estivemos en Babía, estivemos no mais alto de Babia.


lunes, marzo 08, 2010

Mercadorías dunha viaxe


Non podía ser doutro xeito, unha viaxe a euskadi con incursión no Sur de Francia precisa dalgún souvenir que traer para a casa.

Do País Vasco dende logo non podía faltar o queixo Idiazabal, nunha versión levemente afumada, non é dos mellores pero ben vale. Ademais uns bos pementos asados de navarra, unhas ás de pato en confit e unhas guindillas ácidas de Tolosa.

En Francia fun ata Biarritz, onde hai unha das tendas da cadea de viños Nicolas , evidentemente con ese nome eu sempre lles merco algo, mesmo hai tempo comprei un fermoso mandilón co meu nome. Desta trouxen 2 viños monovarietais etiquetados por eles , saen moi ben de prezo e están bastante bos, desta collín Garnay (Garnacha) e Pinot Noir. Ademais un Burdeos de 8 euros recomendado polo dependente e un Cahors, tíñalle gañas pois desta zona proveñen as primeiras cepas da Malbec, coñecida mundialmente polos mellores viños arxentinos pero que en orixe provén desa zona de Francia, a ver que tal...

Ademais collín algún que outro foie-grass nunha tenda de delicatessen , un preparado de polenta con legumes co que experimentarei e unha salsa de "colmenillas" que ten un faisán agardando no conxelador...

A incrible minicociña do Aloña Berri (Donosti)


O famoso chipirón en equilibrio de mar





Traballar toda unha semana a 800 qm da casa ten que ter a súa recompensa:
Falar do Aloña Berri é falar dun dos referentes mundiais do que se ven en denominar a cociña en miniatura . Como non podía ser doutro xeito este bar de pintxos atópase en San Sebastián , cidade ben coñecida debido a que a gastronomía ocupa un lugar destacado dentro non so da oferta turística se non tamén da cultural.
Este establecemento está especializado en pintxos de alta cociña, autenticos minipratos que en ocasións conseguen dun xeito reducido a maxia das máis grandes cociñas. O Aloña Berri atópase no Barrio de Gros , zona na que os bares que se están especializando neste tipo de pintxos con outras referencias como o Bergara ,El Patio de Rauntxo ou a Taberna Donostiarra.´
O propietario e alma mater do local é Joserra Elizondo e destácase dos outros gracias a posibilidade de escoller un menú degustación dun bo feixe de pinchos incluído postre por un prezo que entra dentro do asequible.
Ao entrar o primeiro que chama a atención é a espectacular decoración da barra cos pintxos fríos apostados nela. O local non é grande, pero dispón de varias mesiñas onde degustar dunha forma pasauda esta magnífica microcociña.
Como vedes nas fotos as propostas son realmente espectaculares no aspecto visual pero tamén no eido dos sabores que sorprenden en pequenos bocados.
Eu optei por un menú degustación de 20 euros que inclúe 6 pintxos e 1 minipostre, regado con 2 copas dun suave Riesling do cal non lembro , o prezo final foi de 25 euros, axustado para as verdadeiras marabillas en miniatura que probei.

O Guiller , un pequeno ovo con verdura tostada e ovas de troita, o Capuccino de algas e pulpo, a Delicias do Ulía, pasta bric rechea de langostino e aguacate sobre salsa de porros, un ravioli chino recheo con verduriñas, a mini carrillera de terneira e principalmente o arquipremiado espectáculo do Chipirón en equilibrio de mar , un chipirón recheo de cebola confitada servido cun vasiño co prebe do propio chipirón, unha reducción de Martini que lle presta un sabor moi particular e acompañado dun cristal de xerminados e unha logradísima tosta de arroz, un pequeniño socarrat. Para o final un correcto postre de tarta de foitas con xeado que pon o peche a un desfrute gastronómica de gran categoría.

Evidentemente non todos os locais de pintxos de Donostia acadan este nivel, pero o Aloña Berri é un bar totalmente necesario para comprender o alcance que as propostas da minicociña poden lograr. Para min resultou moi gratificante a visita recomendada polo meu amigo Alfonso así coma ver que a senda desta vertente da nova cociña empeza tamén a arraigar na nosa terra

Un simple pracer na casa


De vez en cando no Hipercor teñen moi boas ofertas dunhas gambasgrandes e a bo prezo. Dende logo que non ha ser a boa gamba vermella de Huelva ou Palamós, pero de verdade son ben sabrosas e valen para facer a prancha na casa...

Cunha cervexiña ben fresca e espinicando nelas podes sentirte no teu lar como si estiveras nunha desas grandes cervexerías madrileñas de toda a vida...

Luces de Donosti






















O brillo de San Sebastián adornase polas noites cos seus xogos de luces. Farolas que lembran a belle epoque, o kursaal como foco de atención, o xogo do mar e o reflexo nocturno da cidade, as vermellas letras do glamuroso Hotel de Londres e Inglaterra...certamente un espectáculo que un afeccionado da fotografía non pode deixar de captar.

Rape con fideos e kombu


Como todo o mundo sabe os peixes ligan ben cos fideos, neste caso o que fixen foi aproveitar unha cola de rape para facela con esa pasta e lograr un bo sabor a mar.

Para axudar ao rape e potenciar o súa forza marina empreguei a alga kombu e tamén un pouquiño de caviar de lumpo que lle da un toque salgado e mineral moi interesante.

O proceso é simple: dourar un bocadiño o rape e na mesma pota botar un pouco de auga , viño ,caldo de peixe,unhas febras de azafrán e media folla de loureiro, ademais eu engadinlle a auga de rehidratar a alga para potenciar o sabor mariño. Facer os fideos co kombu un 8 minutos e nos dous últimos botamos a cola de rape para que se faga un chisco.

Compre deixar o rape xugoso e comer tras repousar un par de minutos fora do lume. Pódovos asegurar que o sabor a mar é intenso, máis se lle botamos o caviar e un pouquiño de eneldo.

Un prato sinxelo, san e que se fai en pouco mais de 15 minutos.

viernes, febrero 05, 2010

Lizstomania, PHOENIX

Para min este disco dos franceses Phoenix "Wolfgang Amadeus Phoenix" é o mellor disco de pop do pasado ano, con cancións magníficas , potentes cheas de ritmo e bailables.

Debo dicir que non os coñecía salvo por algunha canción como unha que estaba na BSO de "Lost in Traslation" pero no último mes é un disco recurrente cheo de forza optimista e alegría, creo que é unha boa canción para un venres previo a uns festeiro e lalinense fin de semana



De propina a magnífica "Too Young" que lle debeu gustar a Sofia Coppola en directo na TV francesa

A Feira do Cocido 2010


Un ano mais o día de exaltación de Lalín e a súa comarca xa esta aquí e van 42. Non vou falar moito dun dos días grandes da nosa vila pois non tería moito mais que dicir con respecto ao escrito o pasado ano , salvo algo que sí me parece realmente importante alomenos no meu ámbito persoal pois será o primeiro Cocido sen o inventor da Feira, o meu avó Licho.

Certamente a feira deste ano preséntase tan atractiva como as anteriores e os mesmos defectos dalgunhas das previas. Sigo pensando que o Mes do Cocido é un magnífico invento que permite degustalo fora da Feira e que os hosteleiros de Lalín contan con mais posibilidades de negocio, que , por certo, deben tratar de facer con cariño e profesionalidade para non morrer de éxito como ten pasado noutras festas gastronómicas. O Cocido de Lalín é máxico e saudable, pero hai que facelo con cariño e a prezo, pois en Galicia hai moitos cocidos bos.

Sen dúbida o cartel deste ano está a pasar con mais pena que groria , a pregoeira é xa un terceiro ou carto prato e nótase aínda que é evidente que terá o seu tirón polo menos do bando masculino. Como é habitual na vila, a política tamén terá a súa relavancia na Feira, qué manía dos políticos querer ser protagonistas!, cando todo o mundo sabe que o protagonista é o porco...????

Como novidades a proposta programación extraoficial con algún interesante concerto como o de Skarmento ou a subida o domingo de Sto Torrisco para o Antroido .Tamén destacar a homenaxe ao vello político lalinense Tuno Valdés na tarde do sábado que desexo estea ben concurrida.


Eu como todos os anos penso desfrutar dun Cocido o sábado e outro o domingo, dos paseos con amigos de casa e de fora pola vila se o tempo o permite , se non a calor das tabernas servirá de refuxio, de aplaudir aos de Cercio como a tradición das carrozas manda (haberá sorpresas?) e tratar de esquecer como se seguen a entregar os Premios que levan o nome de Álvaro Cunqueiro nunha gala totalmente inadecuada ao prestixio do noso escritor e gastrónomo...


Achegádevos a Lalín, non ides saír defraudados, papar un Cocido é unha experiencia máxica se o fas en medio da festa que ese día é Lalín.

Videoreceita: Faisáns braseados con viño doce e uvas

Non sei se pode parecer complicada ou sinxela, pero xa podo dicir que quero a estas aves ou elas me queren a min pois collinlles o punto e da caza é a miña especialidade logo de 3 preparacións bastante similares.
Neste caso xoguei co doce-ácedo da mestura de 2 viños do Sur, o doce do Montilla-Moriles e o punto agrio dun vinagre vello de Xerez, as uvas para darlle un punto de frescor ao prato e tamén porque foron o último prato consistente do 2009.
Algunhas recomendacións: as aves teñen que estar libres de plumas, poden precisarse unhas pinzas para arrincarlle as mais miúdas. Para douralas prefiro a manteiga ao aceite de oliva, excepción á miña tradición na cociña, aínda que logo lle engada unha culleriña para as verduras. Convén facelas lentiñas e non movelas moito, pois ao poñerse tenras coa cocción lenta podémolas desfacer.
Para acompañar eu so usei un simple puré de patacas , a salsa e as ceboliñas. Penso que é suficiente e resalta os sabores. Sei que a prsentación non é a mellor, pero as urxencias do derradeiro día do ano e o número de comensais non me permitiron prestarlle mais adicación.

Unha delicia: "El árbol del pan" , Flavio Morganti




OLLO:As fotos non reflexan fielmente a altísima calidade artística do libro


Considero este libro unha delicia. Non so polo evidente, non. Este novo libro de F. Morganti é un exercicio de homenaxe á cociña con orixes e raíces no mais profundo da terra e as tradicións.
Desque un toca a súa portada fermosa de cores e relieves a todo o seu contido interior. Flavio Morganti , do mesmo xeito que en Vacas o seu anterior libro, so trata de facer unha exaltación dun producto común , a castaña , en moitos lugares do mundo, cun cariño especial por Galicia a súa terra de adopción.
Reinvindicando o papel do artesán da cociña, mais que o pretencioso de cociñeiro estrela, vai tecendo unha loubanza da castaña , vida e fazañas, ao mesmo tempo que nos vai enredando con fabulosas receitas que consiguen abrir o apetito e mesmo sair a buscar un souto de castiñeiros para buscar a compaña dos ourizos...
O libro é visual e ilustrativamente fabuloso, un fermoso diseño que demostra unha evidente sensibilidade artística, da que non hai dúbida que Morganti ten a pouco que pasemos as follas. Pode ser que as fotografías de Xurxo Lobato axuden , é evidente...
No libro Morganti vainos levando polo mundo da castaña, as tradicións, os magostos, rememorando relacións da castaña con artistas e persoeiros como Neruda, Lorca, Cunqueiro, Sócrates , Ludovico Sforza ou Da Vinci ...e ao mesmo tempo sedúcenos con propostas de receitas como unhas sinxelas pero apetitosas Fabas de Lourenzá con castañas, un orixinalísimo Toblerone de Foie con castañas...e logo volve falarnos do cultivo do castiñeiro, da orixe do froito...
A súa influencia italiana aparece nuns fabulosos Gnochi de castañas para logo trasladrnos ao xogo de aromas e falarnos das particularidades da madeira de castiñeiro para o seu uso como barricas de viño e volta con fabulosas receitas que provocan envexa pola súa sinxela capacidade creativa como a Lubina con castañas fondente...
E como non so é salgado o mundo da castaña empezan a emerxer os postres, unha atractiva e golosa repostería que trata ao froito cunha fantástica orixinalidade como a Gelee de castañas ou o Irish chestnuts coffee. Mais a cousa non para aí e Morganti danos un paseo pola Ribeira Sacra e os seus fabulosos castiñeiros, marco no que se encrava o seu Restaurante Galileo, reverencia ao xenial e para min adorado xenio toscano.

En definitiva un libro magnífico, un regalo que agradezo enormemente, que supoño que conseguirá moitos premios como o anterior que levou unha chea de premios como o Gourmand World Cookbook Awards

Como lalinense so lle poñerei unha pega a este libro imprescindible: aínda que non puiden lelo enteiriño e pode que se me pasara, non atopei ningunha referencia aos xigantes castiñeiros da Fraga de Catasós , supoño que sería un despiste que aproveitarei para comentarlle ao autor baixándolle un Kuri Shochu Mojito (mojito de destilado nipón de castañas) en canto poida achegarme ao seu Galileo , pois xa hai tempo que é o restaurante galego que mais gañas teño de visitar. Non creo que tarde.
Gracias a Morganti por facer mais por Galicia que moitos que din ser desta terra.

viernes, enero 29, 2010

Un dos faros máis vellos do mundo...

...é imponente e aínda guía . Nunca lle tirara fotos á Torre do noso Breogán, volverei facerllas seguro porque se lle pode sacar mais aínda, mágoa de trípode ese día...

Ovas de pescada rebozadas en sésamo con salsa de eneldo


No sur de España as tomán cocidas e "aliñas", en ensalada, pódense atopar en conserva e tamén por alí abaixo as fan rebozadas. Hai poucos días non sabía moi ben qué peixe elexir e atopei estas ovas de pescada e decdín facelas rebozadas pero cun pequeno toque diferente, bañadas nunha masa de fariña, salsa de soia e ábundante sésamo.




Para empezar as ovas deben estar íntegras na bolsa se non desfanse, convén deixalas un anaco en auga fría con sal para que sangren. Unha vez feito este proceso sécanse ben e pásanse pola masa vixiando que queden ben cubertas. Bótanse en aceite a lume vivo, que logo baixaremos para que non se queimen. Retíranse da tixola e poñense en papel absorbente.

Para presentalas pódense curtar en rodaxas pero cun bo coitelo para ter coidado de non desafacelas.

Velaí tedes unha riquísima tapa de peixe, co exótico e sabroso toque do sésamo. Para acompañalas decidín estrear unha sabrosa salsa de eneldo das que usan non países nórdico para acompañar ó salmón , abofé que foi unha boa decisión. Gracias a Isa que dende Suecia me
trouxo a salsa